Mübahilə

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar

Mübahilə kəlməsinin kökü "bəhl"dir və mənası "lənət etmək"dir. Bu sözün lüğətdə də mənası budur. Amma sоnralar mənasını dəyişib, hər cür dua etmək mənasında işləndi. Müsəlmanlar Quranın 3-cü surəsi Ali-İmran surəsinin 61-ci ayəsini Mübahilə ayəsi adlandırırlar.

Haqqında nəql olunan kəlamlar[redaktə]

İmam Sadiq (ə) Əbulabbasa mübahilə barəsində belə buyurmuşdur: "Ovcunu onun ovcuna qoyub deyirsən: "Allahım! Əgər filankəs haqqı inkar, yaxud batili iqrar edirsə onu səma bəlasına və ya öz tərəfindən olan bir əzaba düçar et. Ona yetmiş dəfə nifrin və qarğış et".

İmam Sadiq (ə): "Nəcran xaçpərəstləri öz başçı, canişin və... ilə Peyğəmbərin (s) yanına gəlib dedilər: "Bizi nəyə dəvət edirsən?" Peyğəmbər buyurdu: "Allahdan başqa bir tanrının olmamasına, mənim Allahın elçisi olmağıma və İsanın Allahın yeyib-içən və ifrazat xaric olan... yaradılmış bir bəndəsi olmasına şəhadət verməyə... Buna görə də mənimlə mübahilə edin! Əgər mən doğru danışanamsa Lənət və nifrin sizi tutacaq və əgər yalançı olsam Lənət və nifrin məni tutacaq". Dedilər: "Ədalətli qərardır. Sonra mübahilə üçün vaxt təyin etdilər.". Onlar evlərinə qayıdandan sonra böyükləri dedi: "Əgər o, mübahiləyə öz qövmü ilə gəlsə onunla mübahilə edərik. Çünki əgər belə olsa, o, peyğəmbər deyil. Amma mübahiləyə yalnız ailəsi ilə gəlsə onunla mübahilə etmərik. Çünki əgər ailəsini təhlükəyə atırsa deməli doğrudan da düz deyir. Səhər açılandan sonra Peyğəmbərin (s) yanına gəldilər. Gördülər ki, Əmirəl-möminin, Fatimə, HəsənHüseyn onun yanındadırlar. Onlar qorxdular və Peyğəmbərə (s) dedilər: "Səninlə razılaşırıq, bizi mübahilə etməkdə üzürlü bil". Beləliklə, Allahın Peyğəmbəri (s) cizyə əsasında onlarla razılaşdı və onlar dağılışıb getdilər". [1][2]

İstinadlar[redaktə]

  1. Nurus-Səqəleyn, c.1, səh.347, hədis 157
  2. "Mizanul-Hikmət", 927-ci hədis. — Bakı, "Nurlar" Nəşriyyat-Poliqrafiya Mərkəzi, 2005.

Həmçinin bax[redaktə]

Xarici keçidlər[redaktə]