Otun üzərində səhər yeməyi

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar
Otun üzərində səhər yeməyi
Édouard Manet - Le Déjeuner sur l'herbe.jpg
Tam adı (fr. Le déjeuner sur l'herbe)
Rəssam Eduard Mane
Tarixi 1862-1863
Texnikası yağlı boya
Ölçüləri 208 sm × 265.5 sm
Saxlanıldığı yer Orsay muzeyi, Paris, Paris, Flag of France.svg Fransa

Otun üzərində səhər yeməyi[1][2][3] və ya çəmənlikdə piknik[4] (fr. Le déjeuner sur l'herbe) — Fransız impressionist rəssamı Eduard Manenin 1862-1863-cü illərdə yağlı boya ilə işlədiyi əsər. Tablo hal-hazırda Paris şəhərində Orsay muzeyində saxlanılır.

Tabloda, çılpaq qadınla iki qara qeyimli kişi təsvir edilmişdir. Arxa fonda digər bir qadın isə suyun icərsində təsvir edilir. Eduard Mane Otun üzərində səhər yeməyi əsərini 1863-cü ildə tamamlayıb sərgilənmək üçün Paris Salonuna təqdim etmişdir[5] Solonda rəsm əsərlərini qiymətləndirilməsi ilə məşğul olan komitə bu tablo ilə yanaşı daha 3.000 tablonu salonda nümayiş etdirməkdən imtina etmişdir. İmtinanın əsas səbəbi, əsərlərin lazımi səviyyədə olmaması idi. III Napoleonun əmri ilə məşhur muzey və salonlarda sərgilənməkdən imtina edilən tablolar Rədd edilənlər salonu adlı mərkəzdə toplanırdı. Otun üzərində səhər yeməyi tablosuda bu salonda sərgilənməyə başlanmışdır.[6]

O dövrə qədər Dieqo Velaskes və Fransisko Qoyya kimi ispan rəssamlardan təsirlənən Mane bu tabloda İntibah dövrü rəssamlarından təsirlənmişdir.[5] Mane, əsərin mövzusunu Tiziano Vekallionun Fiesta Campestre əsərindən, kompazisiyası isə Rafael Santinin hazırladığı, Markantonio Raimondinin yekunlaşdırdığı Parisin günahı adlı qravürdən götürmüşdür.[7][8] Tabloda olan tarixi cizgilərə baxmayaraq, iki kişinin çılpaq qadınla çəmənlikdə təsvir edilməsi, dövrün kübar cəmiyyəti tərəfindən birmənalı şəkildə qəbul edilməmişdir.[9] Otun üzərində səhər yeməyi həm mövzusu həmdə janrı baxımından sərgilənməyə başladığı gündən etibarən, ciddi mübahisələrə səbəb olmuşdur.[10]

Tabloda Eduard Manenin yaxın dostu və özüdə rəssam olan Viktoriya Meranut çılpaq qadın formasında, rəssamın qardaşları Qustav Mane və Eugen Mane isə qadının ətrafında olan qara qeyimli kişilər olaraq poza vermişdilər. Əsərin böyük mübahisələrə səbəb olmasından sonra, bir çox nüfuzlu şəxslər Eduard Manei sərt tənqid etməyə başladılar. [11]

Bütün tənqidlərə baxmayaraq Manenin mövqeyni müdafiə edən şəxslərdə vardı. Emil Zolya, Stefan Malarme və Şarl Bodler kimi cəmiyyətin nüfuzlu şəxsləri əsəri müdafiə edənlər arasında idi. Realizm cərəyanın formalaşmasında Qustav Kubert və Eduard Manenin rolu böyükdür. Otun üzərində səhər yeməyi, Olimpiya və Folies Bergere küçəsində ki, Bar tabloları Modernizm cərəyanın ilk nümunələri hesab olunur.[12] Hər üç tablo Eduard Manenin ən uğurlu işlərindən sayılır. Qeyd edilən tablolar Pablo Pikasso, Mari Kasset, Pol Sezann və Klod Mone kimi dahi rəssamların yaradıcılığına öz təsirini göstərmişdir.[13] Bununla incəsənət dünyasında yeni cərəyanın İmpressionizmin əsası qoyulmuşdur[14]

Mündəricat

[redaktə] Əsər

Paris Salonu 1667-ci ildə Fransa Mədəniyyət Komitəsi tərəfindən açılmışdır. [15] Salonda tabloların sərgilənməsi üçün tablonun gözəl və ya qeyri-adi olması tələb olunmadığından, tələb çox idi. Rəsm əsərlərinin salona qəbulu məsələsi ilə komitə üzvülərindən təşkil edilmiş jüri məşğul olurdu. Jüri öz sərt qərarları ilə tanınırdı.[15] Təkcə 1863-cü ildə salona təqdim edilən 5.000 sənət nümunəsindən 3.000 tablo salona qəbul edilməmişdir.[15] Tabloların Paris Salonuna qəbul edilməməsini qanunsuz sayan, rəssamlar Paris şəhərinin mərkəz küçələrində etiraz nümayişləri keçirdilər.[16]

Eduard Manenin, Otun üzərində səhər yeməyi tablosu Paris Salonuna qəbul edilməməsinə, sərt etiraz etmişdir.

Rəssamların və kübar cəmiyyətdə bir sıra nüfuzlu şəxlərin etirazlarından sonra Fransa imperatoru III Napoleon, sərgilənməyən tabloları Rədd edilənlər salonu adlı mərkəzdə nümayiş edilməsinə göstəriş vermişdir.[17] Eduard Manenin Otun üzərində səhər yeməyi əsərindən başqa Kamalli Pizzaro, Pol Sezann, Ceyms Abbott Maknil Vistler kimi rəssamların əsərləridə Paris Salonunda deyil, Rədd edilənlər salonunda sərgilənmişdir. .[18] Eduard Manenin tablosu salonun açıldığı ilk gündən mübahisələrə səbəb olmağa başladı.[16][17] Tabloda, əsas planda verilmiş muasir geyimli kişilərin rəssam olduğu təsviri yaranır [19] Onlar, yanlarında əyləşmiş qadınla söhbət edirlər. Qadının çılpaq olmasının səbəbi böyük ehtimalla, arxa fonda görünən digər qadın kimi az əvvəl suda yuyunmasıdır.[19] Əsas planda olan üç şəxsin yanında səbət təsvir edilib. Səbətdə armud, şaftalı, çörək və içkinin olduğu görünür. Arxa planda isə hələdə yuyunmaqda olan digər bir qadın təsvir edilib.

Əsərin ilk adı Fransız dilindən tərcümədə hamam mənasını ifadə edən Le bain olmuşdur. Rədd edilənlər salonuda əsər bu adlı sərgilənmişdir[20] Mane sonradan əsərin adını iki dəfə dəyişdirmişdir. Əvvəlcə La partie carrée adlanan əsər sonradan indiki adını (Le Déjeuner sur l'herbe) almışdır. Otun üzərində səhər yeməyi Eduard Manenin Rədd edilənlər salonunda sərgilənən üç tablosundan biri idi. Tablo Manenin digər iki tablosunun ortasında yerləşirdi. Əsərin sol tərəfində Viktorina Meranut İspan geymində, sağ tərəfində isə Maco geyinmiş igid tabloları nümayiş olunurdu.[21][22] Sənət tarixçiləri Modern mədəniyyətin ilk nümunələrini Rədd edilənlər salonuda yarandığını bildirlər[15] Rədd edilənlər salonu böyük uğur əldə etdi[23]

Əsərdə əsas planda görünən çılpaq qadın Viktoriya Meranut adlı rəssamdır. Viktoriya Eduard Manenin yaxın dostu idi. Bəzi tənqidçilər çılpaq qadını küçə fahişəsi olduğunu iddia edirdilər. Bu iddialar günü-gündən güçlənirdi.[24] Dövrünün tanınmış tənqidçilərindən biri tablo haqqında sərt fikirlər bildirmişdir. Əsər haqqında bir sıra sərt fikirlər səsləndirilsədə, ən sərt fikir yerli Paris qazetlərində nəşr olunan publisistlərin fikirləri olmuşdur. Həmin fikirlərin birində deyilirdi:

“ Kübar cəmiyyətin nümayəndəsi olan fahişə bahalı geyimli, iki şəhərli süd əmərin yanında arzıca əyləşib. Kişilərin durumdan məmnun olduqları üzlərindən görünür. Belə əsər sənət adına yaraşmır və yalnız bizlərə utanc gətirə bilər.[24] . ”
Aleksandr Kabanel tərəfindən çəkilən Veneranın doğulması, Eduard Manenin qəbul edilmədiyi Paris Salonunda böyük uğur əldə etmişdir. Otun üzərində səhər yeməyi' tablosunun açıq-saçıq olduğunu bildirən tənqidçilər, bu əsəri isə insanların ailələri ilə birlikdə əsəri seyr edəcək qədər normal qəbul etdiklərini bildirdilər.[25]

Otun üzərində səhər yeməyi' tablosunda arxa planda verilmiş təbiət mənzərəsində, barbizon üslübundan istifadə edilmişdir[26] Tablonun aşağı sol hissəsindəki, meyvələrdə isə natürmort şəklində çəkilmişdir. Sağ tərəfdə dayanmış kişinin duruşu, onun qarşısındakı, şəxslə söbhət etdiyni göstərir. Əsas planda görünən qadın əsərin əsasını təşkil etməsi fikri bir sıra tənqidçilər tərəfindən irəli sürülmüşdür. Qadının diqqəti cəlb edən bağışları, ətrafda olan hər iki kişinin nəzərlərini ona yönəlməsinə səbəb olur. Belə olan halda, arxada yuyunmaqda olan qadın sanki, diqqətdən kənarda qalır. Muasir dövrün tənqidçiləri, indiki dövrdə əsərdə əxlaqdan kənar heç bir məsələnin olmadığını bildirilər.[27] Əgər əsər yaxın dövrdə çəkilsəydi, heç bir əxlaqi tənqidə məruz qalmayacağı barədə ümumi fikir mövcuddur. Tablonun tənqid olunmasının digər önəmli səbəblərindən biridə əsərdə təsvir olunan çılpaq qadının, həyatda nüfuzlu şəxs və tanınmış rəssam olması idi.[27]

XIX əsrdə çılpaq qadın təsvirli əsərlər çəkilərkən, mövzu kimi daha çox qədim dövr seçilirdi. Manenin əsəri isə XIX əsrin ortalarını əhatə edirdi. Eduard Manenin Otun üzərində səhər yeməyi tablosu yalnız Rədd edilənlər salonunda sərgiləndiyi halda, Manenin tablosundan daha açıq-saçıqlı ilə seçilən Aleksandr Kabanelin Veneranın doğulması tablosu Paris Salonunda sərgilənmiş və böyük uğur əldə etmişdir.[28]

Eduard Manenin uşaqlıq dostu olmuş, tanınmış jurnalist Antonin Proust Otun üzərində səhər yeməyi tablosunun çəkilmə səbəbi haqqında, Mane barədə yazdığı kitabda açıqlamışdır.[29] İki dost 1890-cı ilin yaz aylarının birində, bazar günü gəzintiyə çıxırlar. Bir az gəzdikdən sonra, sena çayının sahilində əyləşən dostların diqqətini çay kənarında yuyan qadınlar cəlb edir. Manenin dostuna bu sözləri deməsini, sonralar Antonin Proust yazacağı kitabda da yer vermişdir. görünən odur ki, çılpaq qadın çəkməliyəm. Ən qısa zamanda bu fikiri reallaşdırmaq istərdim. Geyim mağazasında bəzi qadınların eskizlərini çəkdim. Görünüş çox qaranlıq alınmışdı. İndi gərək hamısını başdan başlayıb, görünüşü tam verim. Digər bir fikrim isə indi gördüymüz mənzərəyə uyğun rəsim çəkməkdir. [29]

[redaktə] Tablonun izahı

Fransız rəssam Monet tərəfindən Eduard Maneyə cavab olaraq, 1865-ci ildə çəkilmiş Otun üzərində səhər yeməyi əsəri.[30]

Otun üzərində səhər yeməyi tablosunun çəkildiyi 1862-1863-cü illərdə Eduard Mane yeni mövzulara müraciət etməyə başlayırdı.[31] Mane digər tablolarında olduğu kimi, bu tabloda da rənglərdən ifrat dərəcədə istifadə etməmişdir. [31] Otun üzərində səhər yeməyi renessans dövründən başlayaraq XIX əsrin ortalarına qədər davam etmiş, rəəsamlıq üslubuna təsir etmişdir. Əsər həmdə modern mədəniyyətin formalaşmasına səbəb olmuşdur[31]

Eduard Mane Otun üzərində səhər yeməyi əsərində çılpaq qadınla iki geyimli kişinin təsvir edilməsi, Paris şəhərində mədəniyyət sahəsində fəaliyyət göstərən bütün şəxslərin etirazına səbəb oldu.[32] Mane bundan əvvəldə çılpaq qadınların tablosunu yaratmışdı, ancaq bunlardan heç biri bütün cəmiyyət tərəfindən müzakirə olunacaq narazılıqlara yol açmamışdı. Tablonun böyük mübahisələrə səbəb olmasının səbəblərindən biri kimi rəsimdə göstərilən şəxslərin reallıqa yaxın formada təsvir edilməsidir.[33] Qadının baxışlarında arsızlıq olması fikri bir çox mədəni tənqidçilər tərəfindən səsləndirilmişdir.[33] Əsərdə təsvir edilən kişilərin qadına fikir vermədən öz aralarında söhbət etməsi, sanki qadına qarşı saymazyana münasibət göstərməsi fikri yaxın illərdə formalaşmışdır.[33]

Bununla da Eduard Mane Fransada və dünyada impressionizm cərəyanın əsasını qoydu.[14] Mane bu tablosunda istifadə etdiyi fırçanı kətanın üzərinə bərk zərbələr endirdiyi məlumdur. Bununla əsərin real görünməsi təmin olunurdu. Hətta bu prosesdə zamanla üslub kimi qəbul edildi və onunda yaradıçısı Eduard Mane hesab olunmağa başlandı.[34] Mane üçün mühüm olan məsələlərdən biridə əsərdə işıq effektinin verilməsi idi. Əsərdə havanın günorta təsvir etməsi, səbəbindən Eduard Mane ışıq effektinə daha çox diqqət yetirmişdir.

Pol Sezann tərəfindən çəkilən Otun üzərində səhər yeməyi'nde (1869-1870) Sezannın çəkdiyi tablo, bir sıra xüsusiyyətlərinə görə Manenin tablosundan fərqlənir.[35]

renessans dövrünə aid əsərlərdə, çılpaq insanların təsvir edilməsi, onların bədənlərindən ayrılan ruhu göstərirdi.[36] Nümunə kimi Florensiya boyakarlıq məktəbinin ən görkəmli nümayəndələrindən biri Sandro Botiçellinin Veneranın doğulması əsərini göstərmək olar. Həmin tabloda qadının çılpaq formada, körpə dünyaya gətirməsi, ruhun bədəndən ayrılmasına işarədir.[36] Orta dövr rəssamlarının tablolarında təsvir edilən çılpaq kişi və qadınlar çox vaxt dini məna ifadə edirdilər. Ancaq Eduard Manenin Otun üzərində səhər yeməyi tablosunda olan hər iki qadının heç bir dini məna ifadə etmədiyini, dövrün tənqidçiləri və rəssamın özüdə qeyd etmişdir.[37]

Mədəniyyət sahəsində fəaliyyət göstərən şəxslər, Eduard Manenin tablolarına istifadə edilən rənglərin ahəngdarlıqını yüksək qiymətləndirmişdilər. Bununla rənglər dünyasında böyük mədəni inqilabın yarandığıda söylənilir. Fırçanı rəsimin üzərində bir neçə saniyə saxlamaqla, qarşıdan qələn işıqı azaltmış və bununlada əsərin nisbətən tünd olmasına nail olmuşdur. Əsərdə olan görüntülərin hər biri ayrı-ayrılıqda işıqlandırılmamış, əsasən vahid mənbə vasitəsi ilə tablonun görünüşünün aydınlandırılmasına üstünlük verilmişdir. Əsərdə rənglərin ahəngində bəzi qüsurların olması, işıqın əks olunmasında bir sıra qüsurlar tablonun təbiət qoynunda deyil, rəssamın şəxsi emalatxanasında yaradılan studioda çəkildiyni sübut edir. Qadınları təbbi cəkmək istəyən Mane buna tam nail olmamışdır. Avropa tənqidiçiləri əsas planda görünən çılpaq qadının rəssamın arzuldığı kimi çəkə bilmədiyni iddia edirlər. Tənqidçilər tərəfdindən irəli sürülən fikirlərdən biridə, çılpaq qadının bədənində olan qəhvə rənqli ləkələrdir. Tənqidçilərin fikrinə görə, qadının bədənində olan ləkələrlə onun qarşısında dayanan meyvə səbəti uyğunsuzluq təşkil edir.

[redaktə] Dəstəkləyənlər

Eduard Mane tərəfindən çəkilən Emil Zolyanın portreti.(1868). Zolyanın, Manenin yaradıcılığında diqqətini cəlb edən ən mühüm məqam, rəssamın hər hansısa tablosunda rənglərin ahəngdarlıqı və qədim dövrlərə aid təsvirlərin, muasirliyə yaxın formada verilməsi idi.[38]

Əsər barədə cəmiyyətin kübar hissəsində yaranan narazılar qrupuna, qısa zaman ərzində əsər tənqdiçiləridə qoşuldu. Əsərin bayağı, reallıqı əks etdirməyən və ya əxlaqsızlıqı təbliğ etməsi kimi iddialara daha çox səslənirdi. Eduard Manei dəstəkləyənlərdə vardı. Maneni ilk dəstəkləyənlərdən biri, gənç yazar və tənqidçi Emil Zolya olmuşdur.[39] Otun üzərində səhər yeməyi tablosunun qalmaqalı bitməmiş, Maneninin digər bir əsəri olan Olimpiya mübahisələrə yol açdı. Emil Zolya cəmiyyət tərəfindən qəbul edilməyən rəssamın lehinə yerli qazetlərdə silsilə məqalələr yazmağa başladı. Zolya insanlara Manenin tablolarına başqa gözlə baxmaqı məsləhət görür və tablolara qarşı olan iddiaları rədd edirdi. [39] Emil Zolya tablo haqqında bir sıra yazılarında fikir bildirsədə, onun əsərə aid olan bu yekun fikrində məsələyə daha ətraflı toxunmuşdur:

“ Tabloda görünən əsas mənzərə, yaxın tanışların yuyunduqdan sonra otun üzərində nahar etmələridir. Rəssamın qadını çılpaq təsvir etməsi, bəzi dairələrdə əxlaqdan kənar kimi qiymətləndirilmişdir. Əslində isə Eduard Mane öz təfəkkürünə arxalanaraq nadir sənət nümunəsi yaratmışdır. Düşünürəm ki, əsərin belə böyük fikir ayrılığına səbəb olması, Manenin cəmiyyətin rəyini nəzərə almamasından irəli gəlir. Tablonu izləyərkən, ona əxlaqsızlıq damğası vurmaq düzgün fikir deyil. Siz əsəri izləyərkən əsərə dar cərcivədən yanaşmayın. Sizin qarşınızda iki kişi ilə nahar edən əxlaqsız qadın təsvir edilməyib. Əsərdə rənglərin mükəmməl ahəngarlıqı, öndən verilən işıq efekkti və arxada təsvir edilən gözəl təbiət mənzərəsinə fikir verin.[40] ”

Eduard Maneni dəstəkləyənlərdən biridə, dövrünün tanınmış şair-publisisti Stefan Malarme olmuşdur. Malarme əsərin Mane tərəfindən xüsusi üslubda çəkildiyni və reallıqı tam əks etdirdiyini bildirmişdir. O, tabloda dini zəminli görüntü olmadığını yalnız siravi fransızların istirahət günlərindən birinin təsvir edildiyini deyərək, fikirləri ilə Maneni müdafiə etmişdir. Tablo haqqında dövrünün diqər bir tanınmış şəxsi Zakeri Astrukda müsbət fikir söyləmiş və əsər haqqında olan iddiaları əsassız adlandırmışdır.[41] Manenin yaxın dostu, tanınmış fransız şairi Şarl Bodler modernizm cərəyanını daim dəstəkləmişdir. O, Mane tərəfindən yaradılan bu tablonunda modern mədəniyyətin nümunəsi olduğunu və burada başqa məna axtarmaqın yersiz olduğunu vurğulamışdır.[42] Bodlerə görə modern mədəniyyət öz orjinallığı ilə digər sənət nümunələrindən fərqlənməlidir. Otun üzərində səhər yeməyi tablosuda bu baxımdan fərqlənirdi. [43] Manenin müdafiə edən nüfuzlu şəxslərin sayı artdıqca, ona qarşı olan sərt tənqidlər zamanla yumuşalmağa başlamışdır.

[redaktə] Əsas planda görünən çılpaq qadın

Əsas məqalə: Viktoriya Meranut
Özüdə rəssam olan Viktoriya Meranut, Eduard Manenin səkkiz tablosu üçün pozada dayanmışdır.[44][45] Otun üzərində səhər yeməyi onun ilk dəfə çılpaq formada poza verdiyi əsər idi.

Otun üzərində səhər yeməyi tablosunda əsas planda görünən qadın Viktoriya Meranut adlı rəssamın pozası əsasında çəkilmişdir. Manenin yaxın dostu Teodor Dure öz xatirələrində hər iki şəxsin harada tanış olmaları barədə yazmışdır. Durenin sözlərinə görə Manenin atası Avqust Mane Palais de Justins adlı mədəniyyət evində işləyirdi. Mane atasının işlədiyi yerə tez-tez gedirdi. Viktoriya Meranut isə gənc rəssam kimi mədəniyyət evinə gedərkən, Mane ilə tanış olmuş və hər iki rəssamın ortaq fikirləri olduğu məlum olmuşdur.[46] Viktoriya Meranut Otun üzərində səhər yeməyi tablosundan əvvəl bir neçə tablonun çəkilməsində poza vermişdir. Küçə musiqiçisi, Viktoriya Meranut İspan geyimində, Viktoriya Meranutun portreti kimi əsərlər Meranutun iştirakı ilə çəkilən əsərlərdəndir. Eduard Mane öz tablolarında olan insan təsvirlərini əsasən tanışlarının, yazar dostlarının eskizlərindən çəkirdi. Emil Zolyanın portretinin çəkilməsi buna nümunə kimi göstərmək olar. Mane Viktoriya Meranut istisna olmaqla, heç bir şəxsin eskizi əsasında bir neçə dəfə tablo çəkməmişdir.[47]

1863-cü il Viktoriya Meranutun yaradıçılığında mühüm yer tutur. Meranutun Fransada məhşur rəssamlardan hesab olunmurdu. Onun kimi üslubda əsərlər çəkən, rəssamların sayıda az deyildi. Bu ildə Meranutun ilk dəfə olaraq, Manenin tabloları üçün çılpaq formada poza verəçəkdi. Otun üzərində səhər yeməyi və Olimpiya əsərlərində Meranutun çılpaq çəkildi. Hər iki əsərin digər bir fərqli cəhəti isə Viktoriya Meranutun çılpaq olması ilə yanaşı tək olmaması idi. Otun üzərində səhər yeməyi tablosunda Marenutun yanında dayanmış, iki şəhərli kişi obrazını isə Manenin qardaşları canlandırmışdı. Meranutun çılpaq çəkildiyi hər iki tabloda qadınların bir-birinə oxşamaması fikri hələ tablonun çəkildiyi illərdə yaranmışdır. İddialara görə Eduard Mane tablolarda ayrı-ayrı çılpaq qadınlar çəkmişdir. Tənqidçilərdə tablolarda təsvir edilən qadınlara diqqətlə baxdıqda, onların arasında bəzi fərqliliklərin olduğunu təsdiq etmişlər. [48]

Əsərlərdə əsas diqqəti cəlb edən məqam, Otun üzərində səhər yeməyi tablosunda Meranutun bədəni iri, ağ və kobud təsvir edildiyi halda, Olimpiya tablosunda isə incə və zərif təsvir edilmişdir. Qadın bədənlərində olan bu cür təzadlar görə Eduard Manenin ayrı-ayrı qadınlardan istifadə etdiyi güman edilir. Eduard Mane son dəfə 1873-cü ildə Viktoriya Meranutun rəsmini çəkmişdir. Dəmiryolu adlı tabloda gələcək qatarı gözləyərkən təsvir edilir. Bununla hər iki rəssam arasında, olan əməkdaşlıq sona çatır. Sonralar Viktoriya Meranut Parisin mərkəzində yerləşən, Café de la Nouvelle-Athenes adlı kafe keçirlən ədəbi məclislərdə iştirak etməyə başlayır. Burada bir sıra nüfuzlu rəssam və muzey direktorları ilə tanış olan Meranut öz tablolarını Paris Salonunda sərgilənməsinə nail olur. Eduard Manenin tabloları Paris Salonunda sərgilənməkdən imtina edildiyi halda, Meranutun elədə məhşur olmayan əsərləri 1876 və 1885-ci illərdə Paris Salonunda sərgilənmişdir.[49] 1884-ci ildən etibarən, içki düşgünü olan Viktoriya Meranut Parisin Montamarte səmtində küçədə mahnı oxuyaraq pul qazanmağa başlayır. Marenut sonucu dəfə Paris Salonuda keçirlən tədbirdə 1904-cü ildə iştirak etmişdir.

[redaktə] Əsərin sərgilənməyə başlanması

Əsər ilk dəfə 1863-cü ildə Rədd edilənlər salonunda sərgilənmişdir[50] 1878-ci ildə Paris Orkestrının baritonu Jan Batist Feaur 4.000 frank ödəyərək, əsəri satın almış və kolleksiyasına qatmışdır.[51] Otun üzərində səhər yeməyi 1898 – 1900-cü illər arasında Paul Durand Ruel, 1900 – 1906-cı illərdə isə Moreau Nelatonun kollekisyasında saxlanılmışdır.[52] Əsər, 1906-cı ildən sonra Nelaton tərəfindən Luvr muzeyinə bağışlanılmışdır. 80 il müddətində Luvr muzeyinin müxtəlif salonlarında nümayiş olunan tablo, 1986-cı ildə Orsay muzeyinin açılması ilə buraya göndərildi. Sonrakı illərdə əsər 1884, 1900, 1983, 1991, 1994 və 2005-ci illərdə müxtəlif salonlarda nümayiş edildi.[53] 1983-cü ildə isə nümayiş edilməsi üçün ilk dəfə olaraq xarici ölkəyə Londona aparıldı. Əsər sonuncu dəfə 2008-ci ildə Picasso/Mane: Le Déjeuner sur l'herbe adlı sərgidə kütləvi nümayişə təqdim edilmişdir. Sərgidə əsər tablo Pablo Pikassonun Otun üzərində səhər yeməyi (Pablo Pikasso) əsərinin sağında sərgilənmişdir.[54]


1863-cü ildə Rədd edilənlər salonunda sərgilənən Eduard Manenin əsərləri
The left panel The center panel The right panel

Viktoriya Meranut İspan geyimində
Otun üzərində səhər yeməyi
Maco geyimli igid

[redaktə] Manenin təsirləndiyi əsərlər

Tiziano Vekallionun Fiesta Campestre adlı əsərində, iki çılpaq qadın və iki geyimli kişi təsvir edilmişdir. Manenin bu tablodan çox təsirləndiyi və Luvr muzeyində olarakən, oxşarını cəkdiyi məlumdur.[55]
Eduard Mane Otun üzərində səhər yeməyi tablosunun yaranma səbəbi kimi Rafael Santinin Parisin günahı qravürünü işarə etmişdir.[56] Qravürün sağ tərəfində ki, şəxslərin oturuşları ilə, Manenin tablosundakı şəxslərin oturuşu eynidir.

Eduard Mane Otun üzərində səhər yeməyi əsəri ilə Avropa rəsm tarixində dərin iş bıraxmışdır.[57] Manenin təsirləndiyi əsərlərdən ikisi, Luvr muzeyində saxlanılır. Həmin əsərlədən biri Fiesta Campestre əsəridir. Əsərin Corcone aid olduğu ehtimal edilsədə, tarixi mənbələrdə müəllifi kimi Tiziano Vekallio göstərilmişdir. Digər əsər isə Rafael Santinin hazırladığı, Markantonio Raimondinin yekunlaşdırdığı Parisin günahı adlı qravürdür.[58][59]

Manenin əsəri ilə Tiziano Vekallionun Fiesta Campestre əsəri arasında müəyyən oxşarlıq vardır. Hər iki əsərdə iki çılpaq qadın və iki geyimi kişi təsvir edilmişdir. Tizianonun təsvir etdiyi qadınlar pəridir və çılpaq olmaları, qadınların qeyir-adi güçə malik olduqlarını göstərir.[60] XV əsrdə rəssamlar çılpaq qadın rəsimləri çəkməklə, onlara dini məna verməyə çalışırdılar. Mane əvvələrdə Fiesta Campestre' əsərindən istifadə etmişdir.[61] Tablonu Tiziano Vekallio və Rafael Santinin əsərlərindən fərqləndirən əsas cəhət, digər iki əsərdən fərqli olaraq, Otun üzərində səhər yeməyinin heç bir dini məna ifadə etməməsidir. [62] Mane tabloda dini mənanın olmadığını tablonun sərgiləndiyi salonlardada bir neçə dəfə qeyd etmişdir. Mane öz fikirlərinin birində, əsərin dini məzmun daşımadığını əsas planda görünən qadına baxmaqla müəyyən etməyin mümkün olduğunu bildirmişdir.[63] Digər tərəfdən əsərdə fete galante (tablolarda mistik xüsusiyyətlərin təsvir edilməsi) üslubuna yaxın olduğu fikirləridə mövcuddur. Manenin iki rəssamın hansının əsərinə daha çox üstünlük verməsi barədə müəyyən fikirlər vardır. Yazılı mənbələrdə Manenin özü Tiziano Vekallionun əsərlərinin vurğunu olduğunu qeyd etmişdir. Ancaq bu tabloda Rafael Santinin hazırladığı, Markantonio Raimondinin yekunlaşdırdığı Parisin günahı adlı qravürdən daha çox istifadə edilmişdir. Hər iki əsərdə olan böyük oşxarlıqlar, Manenin qravürə üstünlük verdiyini təsdiqləyir. Hər iki tabloda təsvir edilmiş cılpaq qadınların oturuşu eynidir. Manenin Rafael Santinin işinə müraciət etməsinin səbəbi onun məhşur şəxs olması deyildi, Rafael tərəfindən yaradılan qadın təsvirləri öz qüsursuzluqu ilə XIX əsrdə bütün Fransada məhşur olmuşdur.[64] Rafael Santi tərəfindən yaradılan əsərlərdə cılpaq qadınlar nadir hallarda tənqiçilərin tənqidlərinə məruz qalırdılar. Bunun səbəbi həmin dövrdə çəkilən cılpaq qadınlar dini əhəmiyyəti ifadə edirdi. Eduard Manenin tablosunda isə heç bir dini məzmunun olmaması, dəfələrlə vurğulanmışdır. Rəssamın özüdə bu barədə fikir bildirərək, əsərin dini məna ifadə etmədiyini bildirmişdir. Belə olan halda, tənqidçilər dini məna ifadə etməyən cılpaq qadının yalnız əxlaqsızlığı əks etdirdiyi acıq formada bəyan etdilər. Əsərin Pornoqrafiya nümunəsi olması fikri, günü-gündən güçləndiyindən tablonun nümayişinin qadağan olunması barədə tələblər irəli sürülmüşdür.[65][66] İddiaları güçləndirən faktlardan biridə, əsərdə təsvir edilən kişilər real şəxslər olması idi.

Əsərdə real insanların təsvir edilməsi, dövrünün tanınmış şəxslərindən Qustav Qubertə işarə olduğu güman edilir.[67] Eduard Mane, Kubertin realizm fikrini dəstəkləyirdi. Otun üzərində səhər yeməyi əsərindədə bəzi realizm çizgiləri mövcuddur. Mane Avropada olan cərəyanları və janrları dərindən bilirdi. Tabloda rənglərin ahəngdarlıqından istifadə edilməsi, Manenin dərin rəssamlıq bilikərindən irəli gəlirdi..[68]

[redaktə] Oxşar tablolar

Corcone tərəfindən 1507-ci ildə çəkilmiş Fırtına adlı tabloda cılpaq qadın və geyimli kişi təsvir edilmişdir.

Eduard Manenin 1863-cü ildə qəbul edilmədiyi Paris Salonunda həmin il iyirmi altı cılpaq qadın rəsmi qəbul edilmişdi.[69] 1861-ci ildə salona otuz iki, 1864-cü ildə isə qırxdan artıq əsər qəbul edilməsi salonun bitərəf mövqeyini şüphə altına alırdı. Salona qəbul edilən ən qalmaqlı əsər isə Aleksandr Kabanel tərəfindən çəkilən Veneranın doğulması tablosu olmuşdur. Tabloda acıq erotik görüntülərin olmasına baxmayaraq, əsərin əxlaqi normalara tam uyğun olması haqqında qərar qəbul edilmişdir.[70] Otun üzərində səhər yeməyi ilə müqayisə edilən digər iki əsər isə rəssam Qustav Kubertə aid Rəssamın iş otağı və Ornasda dəfn tabloları idi.[71] Hər iki rəəsamın yaradıcılığında realizm cərəyanı açıq şəkildə görünür. Eduard Manenin Otun üzərində səhər yeməyi və Qustav Kubertin Rəssamın iş otağı əsərləri arasında olan oxşarlıqlar barədə Carls Baudelayre 1845-ci ildə yazdığı (fr. De l'héroïsme de la vie moderne Muasir həyatın qəhrəmanlığı) əsərdə qeyd etmişdir.[72] Əsər Paris Salonu tərəfindən qəbul edilən ədalətsiz qərarlarının, tənqidi ilə başlayır. Yazıçı əsərdə təsvir edilən çılpaq qadınların oxşar xüsusiyyətlərini vurğulayır və bəzi mühüm məqamlara toxunur. XIX əsrə aid bəzi mənbələrdə əsərin mifoloji tərəfləri qeyd edilirdi. [73] Bu xüsusiyyətin Rəssamın iş otağı tablosunda olmaması rəssamlar arasında olan müəyyən fərqli düşüncə tərsirinin göstərici hesab edilir. Digər tərəfdən Otun üzərində səhər yeməyi bütün dövr ərzində Rəssamın iş otağı əsərindən daha məhşur olmuşdur.

Otun üzərində səhər yeməyi ilə müqayisə olunan bir diqər əsər yenə Qustav Kubertin müəllifi olduğu Ornasda dəfn tablosu idi. Tablolar arasında ilk baxışdan heç bir oxşarlıq nəzərə çarpmır. Kubertin əsərində vəfat etmiş şəxsin Ornasda dəfn edilməsi təsvir edilmişdir. Qadınların ağlaması fonunda, keşişin dua oxuması və dəfn ayinin icra edilməsi görünür. Diqqətdən yayınan tək məqam isə arxa sağ hissədə, xaçdan asılaraq edam edilmiş naməlum şəxsdir. Bu əsərdə Manenin əsəri kimi Paris Salonua qəbul edilərəkən ciddi problemlərlə qarşılaşmışdı. Jüri üzvüləri tablonun hansı janra aid olması haqqında, dəqiq fikirə qəlmədikləri üçün tablonun salona qəbul olunmama ehtimalı böyük idi. Bütün ehtimallara baxmayaraq, Otun üzərində səhər yeməyidən fərqli olaraq əsər salonda sərgilənmiş və nəticədə böyük qalmaqal yaratmışdır.[62] Hər iki əsər arasında əsas oxşarlıq tablolarada realizm cərəyanın üstünlük verilməsidir. Kubertin əsərində daha çox qəm kədar olduğu halda, Manenin əsərində isə ironiya vardır.

[redaktə] Manenin digər əsərləri ilə müqayisə

Eduard Manenin ilk nude janrında çəkdiyi Pəri qızın təəccübü tablosu. Hər iki tabloda təsvir olunan qadınların, düz istiqamətdə baxması, tablolar arasında müəyyən oxşarlıqdan xəbər verirdi.[74]

Eduard Mane Otun üzərində səhər yeməyi əsərindən əvvəldə çılpaq qadınların təsvirlərini çəkmişdir. Çılpaq qadınları ilk vaxtlar hamamxanada təsvir etməyə üstünlük verən rəssamın çəkdiyi ilk tabloda bu baxımdan fərqlənmir. Pəri qızın təəccübü Manenin yaradıçılığında iki baxımdan böyük önəmə sahibdir. İlk olaraq bu əsər Manenin nude janrında çəkdiyi ilk tablo idi. Digər tərəfdən isə tabloda rəssamın həyat yoldaşı Suzanna Lenhof təsvir olunmuşdu. Həmin Mane nude janrında daha iki rəsm əsəri çəkdi. Əsərlərdən biri La Toilette qravür idi.[75] Manenin sonrakı çılpaq təsvirli əsərlərində əvvəlki tablolardan fərqli üslubda müraciət edilmişdir. Daha çox muasir üsluba üstünlük verən rəssam, qısa zaman ərzində növbəti nude janrlı əsərlərini çəkməyə başladı.[76] Bu tablolara misal olaraq 1869-cu ildə çəkilən Çimərlikdə' tablosu, modern həyatı əks edirdi.[77]

[redaktə] İstinadlar

  1. ↑ Rəssamlar və Qadınlar. Metu Press, 2003. Səhifə 18
  2. ↑ Farthing, Stephen. Ölmədən əvvəl baxılmalı 1001 rəsm əsəri. Carette Kitabları. Avqust 2007. Səhifə 436. ISBN 978-975-92722-9-6
  3. ↑ Sérullaz 1991, səhifə 123
  4. ↑ Magalhaes, Roberto Carvalho. Möhtəşəm sənət əsərləri. Alfa kitab evi, 2008. Səhifə 832. ISBN 978-975-297-994-9
  5. ↑ 5,0 5,1 Walther 1992, səhifə 491
  6. ↑ White, Nicholas. The Family in Crisis in Late Nineteenth-century French Fiction. Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0-521-56274-4
  7. ↑ Rubin, James Henry. Manet's silence and the poetics of bouquets. Harvard University Press, 1994. Səhifə 47. ISBN 978-0-674-54802-2
  8. ↑ Brombert, Beth. Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat. University of Chicago Press, 1997. Səhifə 125.ISBN 978-0-226-07544-0
  9. ↑ Brombert, Beth. Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat. University of Chicago Press, 1997. Səhifə 131. ISBN 978-0-226-07544-0.
  10. ↑ Mauclair, Camille. The French Impressionists (1860-1900). BiblioBazaar, LLC, 2008. ISBN 978-0-554-28887-1
  11. ↑ Acton, Mary. Learning to look at modern art. Routledge, 2004. Səhifə 29. ISBN 978-0-415-23811-3
  12. ↑ Harris Jonathan P., Greenberg Clement, Fried Michael, Clark Timothy J. Writing back to modern art: after Greenberg, Fried, and Clark. Routledge, 2005. Səhifə 57. ISBN 978-0-415-32429-8.
  13. ↑ Discogs album cover, accessed 2010-09-05.
  14. ↑ 14,0 14,1 Wittel Betina, Hermesch Robert, Breaux T. A. Absinthe, Sip of Seduction: A Contemporary Guide. Fulcrum Publishing, 2008. ISBN 978-1-933108-21-6. Sayfa 11
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 15,3 Strickland & Boswell 1992, səhifə 101
  16. ↑ 16,0 16,1 Sabbeth, Carol. Monet and the Impressionists for Kids: Their Lives and Ideas, 21 Activities. Chicago Review Press, 2002. Səhifə 7 ISBN 781556523977.
  17. ↑ 17,0 17,1 Lanier, Doris. Absinthe, the Cocaine of the Nineteenth Century: A History of the Hallucinogenic Drug and Its Effect on Artists and Writers in Europe and the United States. McFarland, 2004. ISBN 978-0-7864-1967-8. Sayfa 101
  18. ↑ Condra, Jill. The Greenwood Encyclopedia of Clothing Through World History: 1801 to the present. Greenwood Publishing Group, Səhifə 32 2008
  19. ↑ 19,0 19,1 Hadot & Chase 2006, səhifə 63
  20. ↑ Kern 1992, səhifə 76
  21. ↑ Nochlin 2006, səhifə 80
  22. ↑ Armstrong 2002, səhifə 150
  23. ↑ Bossy Michael-Andre, Brothers Thomas, McEnroe John-Craig. Artists, Writers, and Musicians: An Encyclopedia of People Who Changed the World . Oryx Press , 2001. Səhifə 116. ISBN 978-1-57356-154-9.
  24. ↑ 24,0 24,1 Gardner & Mamiya 2005, səhifə 70
  25. ↑ Harries, Karsten. Meaning of Modern Art. Northwestern University Press, 1979. ISBN 9780810105935. Sayfa 78
  26. ↑ Salvi Francesco, Galante L.R., Ricciardi Andrea, Ashley Susan. The Impressionists. The Oliver Press, Inc., 2008. ISBN 978-1-934545-03-4. Salvi 47
  27. ↑ 27,0 27,1 Kern 1992, səhifə 77
  28. ↑ Nochlin58
  29. ↑ 29,0 29,1 Nochlin 2006, səhifə 58
  30. ↑ Katz Robert, Celestine Dars. The Impressionists Handbook. Sterling Publishing Company, Inc., 1999. ISBN 978-1-58663-752-1.
  31. ↑ 31,0 31,1 31,2 Otun üzərində səhər yeməyi Orsay müzeyində
  32. ↑ Kroneggar & Tymieniecka 1994, səhifə 234
  33. ↑ 33,0 33,1 33,2 Cunnigham & Reich 2005, səhifə 330
  34. ↑ Gunderson 1998, səhifə 12
  35. ↑ Reuter, Peter. Der große Reuter. Birkhäuser ISBN 978-3-540-25104-0.
  36. ↑ 36,0 36,1 Hadot & Chase 2006, səhifə 64
  37. ↑ Strickland & Boswell 1992, səhifə 100
  38. ↑ McLeave, Hugh. A Moment of Truth: The Life of Zola. C&M Online Media, Inc., 2001. Səhifə 61. ISBN 978-0-917990-32-8
  39. ↑ 39,0 39,1 Williams 2004, səhifə 131
  40. ↑ Alexander, Victoria D. Sociology of the arts: exploring fine and popular forms. Wiley-Blackwell, 2003. ISBN 978-0-631-23040-3
  41. ↑ Sérullaz 1991,
  42. ↑ Lewis, Pericles. The Cambridge Introduction to Modernism. Cambridge University Press, 2007. ISBN 978-0-521-82809-3
  43. ↑ Lewis, Pericles. The Cambridge Introduction to Modernism. Cambridge University Press, 2007. ISBN 978-0-521-82809-3
  44. ↑ Jiminez Jill Berk, Banham Joanna. Dictionary of Artists' Models. Taylor & Francis, 2001. ISBN 978-1-57958-233-3
  45. ↑ Həmçinin baxın:Commons'ta Victorine Meurent
  46. ↑ Locke, Nancy. Manet and the Family Romance. Princeton University Press, 2003. Səhifə 68.ISBN 978-0-691-11484-2
  47. ↑ Florence 2004, səhifə 74
  48. ↑ Paul Hayes Tucker, Manet's Le Déjeuner sur l'herbe, Cambridge University Press, 1998, pp.12-14. ISBN 0-521-47466-3.
  49. ↑ Streiter, Terry W. Nineteenth-century European art: a topical dictionary. Greenwood Publishing Group, 1999. Səhifə 143. ISBN 978-0-313-29898-1
  50. ↑ Streiter, Terry W. Nineteenth-century European art: a topical dictionary. Greenwood Publishing Group, 1999. Səhifə 55. ISBN 978-0-313-29898-1.
  51. ↑ Streiter, Terry W. Nineteenth-century European art: a topical dictionary. Greenwood Publishing Group, 1999. ISBN 978-0-313-29898-1
  52. ↑ Eserin Orsay Müzesi'ndeki sayfası
  53. ↑ Armstrong 2002, səhifə II
  54. ↑ http://www.musee-orsay.fr/en/collections/index-of-works/notice.html?no_cache=1&nnumid=000904&cHash=0ac4f8868a
  55. ↑ Jeffares, Alexander Norman. Yeats the European. Rowman & Littlefield, 1989. ISBN 978-0-389-20875-4
  56. ↑ Cumming, Robert. Sanat. İnkılap Yayınları, 2008. ISBN 9751027191
  57. ↑ Orsay muzeyində tablo əlaqəli keçid
  58. ↑ Rubin, James Henry. Manet's silence and the poetics of bouquets. Harvard University Press, 1994. Səhifə 47. ISBN 978-0-674-54802-2
  59. ↑ Brombert, Beth. Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat. University of Chicago Press, 1997. Səhifə 125.ISBN 978-0-226-07544-0
  60. ↑ Armstrong 2002, (book)
  61. ↑ Nochlin 2006, səhifə 63
  62. ↑ 62,0 62,1 Williams, Robert. Art theory: an historical introduction. Wiley-Blackwell, 2004. ISBN 978-1-4051-0707-5.
  63. ↑ Janson & Janson 2003
  64. ↑ Hall, Marcia B. The Cambridge Companion to Raphael. Cambridge University Press, 2005. ISBN 978-0-521-80809-5
  65. ↑ Buser 2005, səhifə 415
  66. ↑ Kroneggar & Tymieniecka 1994, səhifə 415
  67. ↑ Buser 2005
  68. ↑ Buser 2005, səhifə 416
  69. ↑ Nochlin 2006, səhifə 61
  70. ↑ Rosenblum, Robert (1989). Paintings in the Musée d'Orsay. New York: Stewart, Tabori & Chang. ISBN 1-55670-099-7
  71. ↑ Cunnigham & Reich 2005, səhifə 55
  72. ↑ Barber Benjamin R., McGrath Michael J. Gargas. The Artist and political vision. Transaction Publishers, 1981. ISBN 978-0-87855-380-8. Sayfa 40
  73. ↑ Janson & Janson 2003
  74. ↑ Brombert, Beth. Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat. University of Chicago Press, 1997. ISBN 978-0-226-07544-0
  75. ↑ Nochlin 2006, səhifə 67
  76. ↑ Nochlin 2006, səhifə 72
  77. ↑ Noklin 72

[redaktə] Ədəbiyyat

  • Aronson, Marc (1998), Art attack: a short cultural history of the avant-garde, Houghton Mifflin Harcourt, ISBN 978-0-395-79729-7 
  • Buser, Thomas (2005), Experiencing art around us, Cengage Learning, ISBN 978-0-534-64114-6 
  • Cunnigham, Lawrence; Reich, John (2005), Culture and values: a survey of the humanities, Cengage Learning, ISBN 978-0-534-58229-6 
  • Florence, Penny (2004), Sexed universals in contemporary art, Allworth Communications, Inc., ISBN 978-1-58115-313-2 
  • Gardner, Fred S.; Mamiya, Christin J. (2005), Gardner's art through the ages: the western perspective, Cengage Learning, ISBN 978-0-495-00478-3 
  • Gunderson, Jessica (2008), Impressionism, The Creative Company, ISBN 978-1-58341-611-2 
  • Hadot, Pierre; Chase, Michael (2006), The veil of Isis: an essay on the history of the idea of nature, Harvard University Press, ISBN 978-0-674-02316-1 
  • Harris, Jonathan P.; Greenberg, Clement; Fried, Michael (2005), Writing back to modern art: after Greenberg, Fried, and Clark, Routledge, ISBN 978-0-415-32429-8 
  • Janson, Horst Woldemar; Janson, Anthony F. (2003), History of art: the Western tradition, Prentice Hall, ISBN 978-0-13-182895-7 
  • Jones, Caroline A. (1998), Machine in the Studio: Constructing the Postwar American Artist, University of Chicago Press, ISBN 978-0-226-40649-7 
  • Kern, Stephen (1992), The culture of love: Victorians to moderns, Harvard University Press, ISBN 978-0-674-17959-2 
  • Kern, Stephen (1996), Eyes of love: the gaze in English and French paintings and novels, 1840-1900, Reaktion Books, ISBN 978-0-948462-83-2 
  • Kroneggar, Marlies; Tymieniecka, Anna-Therasa (1994), Allegory old and new: in literature, the fine arts, music, and theatre, and its continuity in culture, ISBN 978-0-7923-2348-8 
  • Nochlin, Linda (2006), Bathers, bodies, beauty: the visceral eye, Harvard University Press, ISBN 978-0-674-02116-7 
  • Sérullaz, Maurice (1991), İmpressionizm Ensiklopediyası, Rəmzi Kitabevi, ISBN 9751402516 
  • Strickland, Carol; Boswell, John (1992), The annotated Mona Lisa: a crash course in art history from prehistoric to post-modern, Andrews McMeel, ISBN 978-0-8362-8005-0 
  • Walther, F.; Suckale, Robert; Eschenburg, Barbara; Wundram, Manfred (2002), Masterpieces of Western Art: A History of Art in 900 Individual Studies from the Gothic to the Present Day, Taschen, ISBN 978-3-8228-1825-1 
  • Armstrong, Carol (2002), Manet Manette, Yale University Press, ISBN 978-0-300-09658-3 

[redaktə] Xarici keçidlər

Vikimedia Commonsda Otun üzərində səhər yeməyi ilə əlaqədar müxtəlif fayllar var.

Mənbə — "http://az.wikipedia.org/w/index.php?title=Otun_üzərində_səhər_yeməyi&oldid=2154769"
Alətlər sandığı
Adlar fəzası

Variantlar
Görünüş
Hərəkətlər
Bələdçi
Keyfiyyətli səhifələr
Xüsusi
Alətlər sandığı
Başqa dillərdə