Hiperurikemiya və podaqra

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search

Sağlam insanın qanında sidik turşusunun miqdarı 3-7 mq/dl çatır. Sidik turşusunun xroniki çoxalması podaqra xəstəliyinin əmələ gəlməsinə səbəb olur. Sidik turşusu suda pis həll olur. Onun miqdarı doymuş su məhluluna nisbətən qanda daha çox olur. Bunun səbəbi sidik turşusunun zülallarla və digər komponentlərlə birləşməsidir. Podaqra xəstəliyinin xarakterik əlaməti oynaqlarda soyuqdəyməsi ilə əlaqədardır. Adətən 3/4 hallarda xəstəlik baş barmaqda başlayır. Orqanizmdə podaqra böhranı oynaqlarda sidik turşusunun natrium duzunun toplanması ilə əlaqədardır. Podaqra xəstəliyinin ikinci əlaməti podaqra düyünlərinin – tofusun əmələ gəlməsidir. Yunanca «tofus» sözü məsaməli daşa deyilir. Bu halda qığırdaqlara, kiçik oynaqlara, dəriyə ureatların (sidik turşusunun duzları) yığılmasıdır. Bəzən tofusun təsirindən dəri parçalanır və toz halına çevrilir. Böyrək toxumalarına ureatların toplanması böyrək keçməməzliyinə səbəb olur və podaqra xəstəliyini ağırlaşdırır.


Sidik turşusundan alınan allopurinal və hipoksantin

Podaqra xəstəliyinin böhran hallarında, hətta bədəni yorğan-döşəyə toxundurmaq olmur. Ağrı saatlarla davam edir. Bu xəstəliyi müalicə etmək üçün allopurinal dərmanından istifadə edilir. Allopurinal hipoksantinin quruluş analoqudur. O, ksantinooksidaza fermentinin rəqibidir. Dərmandan gündə 0,2-0,8 qram dozas- ında qəbul etdikdə qanda sidik turşusunu miqdarını normal vəziyyətə çatır. Belə halda hipoksantinin miqdarı artır, çünki hipoksantin sidik turşusuna nisbətən qanda və sidikdə 10 dəfə yaxşı həll olur və orqanizmdən xaric olur.

Ədəbiyyat[redaktə | əsas redaktə]

  1. A.M.Məhərrəmov, M.Ə.Allahverdiyev. Üzvi kimya, Bakı, Bakı Universiteti nəşriyyatı, 2007, 382 s.
  2. S.F.Qarayev, P.Ş.Məmmədova, A.Q.Nəbiyeva. Biokimyanın əsasları, Bakı, Təfəkkür, 2000, 359 s.