II Əbdülməcid

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar

II Əbdülməcid
türk. Abdülmecit
II Əbdülməcid
29-cu və sonuncu Osmanlı xəlifəsi
18 noyabr 1922 — 3 mart 1924
Sələfi: VI Mehmed (padşah olaraq)
Xələfi: yoxdur
 
Doğum tarixi: 29 may 1868(1868-05-29)
Vəfat tarixi: 23 avqust 1944 (76 yaşında)
Vəfat yeri: Paris, Flag of France.svg Fransa

II Əbdülməcid (türk. Abdülmecit; 29 may 1868 - 23 avqust 1944) — 29-cu Osmanlı xəlifəsi və İslamın sonuncu xəlifəsi. Osmanlı xanədanının yeganə rəssam üzvüdür və zamanının türk rəssamları arasında yer almışdır.[1]

1922-ci il noyabrın 1-də Xilafətdə Osmanlı xanədanının varlığına son qoyulduqdan sonra Vahidəddin ölkəni tərk etdi və beləliklə, 18 noyabr 1922-ci ildə Türkiyə Böyük Millət Məclisi Şahzadə Əbdülməcid Əfəndini xəlifə təyin etdi.

Başda Papalıq olmaqla bütün xristian təşkilatları yeni İslam xəlifəsinə təbrik ünvanlayaraq, yeni vəzifəsində müvəffəqiyyətlər arzuladılar. Bu, əslində nəzakət jestindən başqa bir şey deyildi və çox qısa zaman kəsiyində baş verəcək hadisələr istər İslam dünyası, istərsə də Avropa üçün böyük əhəmiyyət kəsb edirdi. Türkiyə Cümhuriyyəti elan olunduqdan sonra Ankara Cümhuriyyətin, İstanbul isə Xilafətin mərkəzinə çevrildi. 1924-cü il martın 3-də Türkiyə Böyük Millət Məclisi qəbul etdiyi qərarla Xilafətin mövcudluğuna son qoydu. Beləliklə, İslamın ilk xəlifəsi Əbu Bəkr, son xəlifəsi isə II Əbdülməcid oldu.

Son xəlifə Əbdülməcid Əfəndi ömrünün sonunadək öz vəzifəsini yerinə yetirdi. Fransada sürgün həyatı yaşayan Əbdülməcid Əfəndi bütün çətinliklərə baxmayaraq, xanədanın protokol qaydalarına israrla riayət edir, Cümə namazlarını Parisdəki məsciddə qılardı.

Əbdülməcid Əfəndi 1944-cü il avqust ayının 23-də Parisdə ürək tutmasından vəfat etdi. Ömrünün son illərini yoxsulluq və ehtiyac içində keçirən Əbdülməcid Əfəndinin cənazəsi Türkiyə tərəfindən qəbul edilməsi üçün 10 il Paris məscidində saxlandı. Lakin Türkiyə cənazəni qəbul etmədi və son xəlifənin nəşi Məkkəyə gətirilərək Baqi qəbiristanında dəfn edildi.

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. Sinan Eğim, Abdülmecid Efendi Köşkü, Popüler Tarih, İstanbul 2005  (türk.)