Macarıstan himni

Vikipediya, azad ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search
Himnusz
azərb. Macarıstan himni
Himnusz.jpg
Himnin not yazılışı
Sözlərinin müəllifi Ferents Kölçei, 1823
Bəstəkarı Ferents Erkel, 1844
Macarıstan Macarıstan
Təsdiqi 1918

Macarıstan himni — «Himnusz» kompozisiyası, həmçinin «Isten, áldd meg a magyart» («Tanrı, macarlara xeyir-dua ver») kimi məhşurdur. Sözlərin müəllifi — Ferents Kölçei (Kölcsey Ferenc). Bəstəkarı — Ferents Erkel (Erkel Ferenc).

Mətni və tərcüməsi[redaktə | əsas redaktə]

Himnusz Himn ( Nuray Tanrıverdiyevanın tərcüməsi, 2019) Anthem (Uilyam Lounun təcüməsi, 1881)

Isten, áldd meg a magyart
Jó kedvvel, bőséggel,
Nyújts feléje védő kart,
Ha küzd ellenséggel;
Bal sors akit régen tép,
Hozz rá víg esztendőt,
Megbűnhődte már e nép
A múltat s jövendőt

Őseinket felhozád
Kárpát szent bércére,
Általad nyert szép hazát
Bendegúznak vére.
S merre zúgnak habjai
Tiszának, Dunának,
Árpád hős magzatjai
Felvirágozának.

Értünk Kunság mezein
Ért kalászt lengettél,
Tokaj szőlővesszein
Nektárt csepegtettél.
Zászlónk gyakran plántálád
Vad török sáncára,
S nyögte Mátyás bús hadát
Bécsnek büszke vára.

Hajh, de bűneink miatt
Gyúlt harag kebledben,
S elsújtád villámidat
Dörgő fellegedben,
Most rabló mongol nyilát
Zúgattad felettünk,
Majd töröktől rabigát
Vállainkra vettünk.

Hányszor zengett ajkain
Ozman vad népének
Vert hadunk csonthalmain
Győzedelmi ének!
Hányszor támadt tenfiad
Szép hazám, kebledre,
S lettél magzatod miatt
Magzatod hamvvedre!

Bújt az üldözött, s felé
Kard nyúlt barlangjában,
Szerte nézett s nem lelé
Honját e hazában,
Bércre hág és völgybe száll,
Bú s kétség mellette,
Vérözön lábainál,
S lángtenger fölette.

Vár állott, most kőhalom,
Kedv s öröm röpkedtek,
Halálhörgés, siralom
Zajlik már helyettek.
S ah, szabadság nem virul
A holtnak véréből,
Kínzó rabság könnye hull
Árvák hő szeméből!

Szánd meg Isten a magyart
Kit vészek hányának,
Nyújts feléje védő kart
Tengerén kínjának.
Bal sors akit régen tép,
Hozz rá víg esztendőt,
Megbűnhődte már e nép
A múltat s jövendőt!

Allahım macarlara mehribanlığı bəxş et,
Biz macarları həmişə qoru,
Düşməndən müharibədə belə
Macarlara əlini uzat;
Hamının gözlədiyi xöşbəxtliyi bəxş et
İnsanlar gələcək
Və ötəni yaşadı!

Karpatın müqəddəs yüksəkliklərindən
Əcdadları sən yola saldın,
Bağ kimi vətən verdin
Bendequza oğulları,

Qızıl toxumları var,
Üzümlü bir nektar
Bayraqımız bir dəfə daha görüldü
Türk qalalarında,
Matyaş cəsarəti ilə
Venaya qorxu saldı.

Amma təəssüf! günahımızı saxlayırıq
Sənin sandığındakı qəzəb sizi sıxdı
Atəşin bir buludlu buludlarından,
Karai o bizə düşdü
Moğol qaranlığının orduları
Hər şey toz töküldü
Slaviş boyunduruğu
Biz çiyinlərimizi daşıdıq.

Oh nə qədər tez ağızları
Türklər, barbar qəbilələri,
Döyüşçülərin qalıqları üzərində
Zəfər çaldı!
Necə tez-tez öldürdüm?
Atanızın evinin oğlu
Öz uşaqları üçün oldu
Əbədi tabut!

Sürgündəki qılınc vurdu,
Mən sığınacaq axtaranam
Vətən qazanmadı,
Yeri gəlmişkən, vadidə və ya dalda,
Yalnız kədərlə
Bacaklara yaxın qan axını
Yanğının üstündəki yanğın dirəyi.

Qala yerinə - daş yükü
Xoşbəxtlik və sevinc əvəzinə -
Ağlayan, ağlayan ölümlər -
Hər yerdə yalnız səs.
Ahh Azadlıq çiçəklənmir
Ölülərin qanı bir anda,
Və ağrılı şəkildə axır
Gözyaşı yetim gözləri!

Oh tanrı Macarlar təəssüf edir!
Təcrübələrdə qənaət edin
Dənizlərin əzabından
Əlləri ilə dirildin.
Qaçış, qədəri, zülmümüz,
Xoşbəxtlik, hər kəsin gözlədiyi,
İnsanlar gələcək
Və keçmiş əziyyət çəkdi!

O, my God, the Magyar bless
With Thy plenty and good cheer!
With Thine aid his just cause press,
Where his foes to fight appear.
Fate, who for so long did’st frown,
Bring him happy times and ways;
Atoning sorrow hath weighed down
Sins of past and future days.

By Thy help our fathers gained
Kárpát’s proud and sacred height;
Here by Thee a home obtained
Heirs of Bendegúz, the knight.
Where’er Danube’s waters flow
And the streams of Tisza swell
Árpád’s children, Thou dost know,
Flourished and did prosper well.

For us let the golden grain
Grow upon the fields of Kún,
And let nectar’s silver rain
Ripen grapes of Tokay soon.
Thou our flags hast planted o’er
Forts where once wild Turks held sway;
Proud Vienna suffered sore
From King Mátyás’ dark array.

But, alas! for our misdeed,
Anger rose within Thy breast,
And Thy lightnings Thou did’st speed
From Thy thundering sky with zest.
Now the Mongol arrow flew
Over our devoted heads;
Or the Turkish yoke we knew,
Which a free-born nation dreads.

O, how often has the voice
Sounded of wild Osman’s hordes,
When in songs they did rejoice
O’er our heroes’ captured swords!
Yea, how often rose Thy sons,
My fair land, upon Thy sod,
And Thou gavest to these sons,
Tombs within the breast they trod!

Though in caves pursued he lie,
Even then he fears attacks.
Coming forth the land to spy,
Even a home he finds he lacks.
Mountain, vale – go where he would,
Grief and sorrow all the same –
Underneath a sea of blood,
While above a sea of flame.

‘Neath the fort, a ruin now,
Joy and pleasure erst were found,
Only groans and sighs, I trow,
In its limits now abound.
But no freedom’s flowers return
From the spilt blood of the dead,
And the tears of slavery burn,
Which the eyes of orphans shed.

Pity, God, the Magyar, then,
Long by waves of danger tossed;
Help him by Thy strong hand when
He on grief’s sea may be lost.
Fate, who for so long did’st frown,
Bring him happy times and ways;
Atoning sorrow hath weighed down
All the sins of all his days.

Xarici keçidlər[redaktə | əsas redaktə]