Maltoza

Vikipediya, azad ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search
Maltoza
Maltoza:kimyəvi formul
Ümumi
Sistematik adımaltoza
Fiziki xassələri
Sıxlıq1.54 q/sm³
Termik xüsusiyyətlər
Ərimə nöqtəsi160–165 °C (Dihidrat)
102-103 °C (Monohidrat) °S
Təsnifatı
CAS -da qeyd. nöm.69-79-4
EINECS-də qeyd. nöm.200-716-5

Maltoza (səməni şəkəri) -‒ 4-О-α-D-qlükopiranozil-D-qlükoza, molekulu iki α-qlükoza qalığından ibarət olan təbii disaxariddir, arpa, çovdar və digər taxıllı bitkilərin, həmçinin pomidorun tərkibində vardır. Β-D-glucopyranosyl fosfat ve D-glycose'dan maltozun biyosentezi,yalnız bazı bakteriyalar növlərində məlumdur. Heyvan və bitki orqanizmlərində maltoza nişastanın və qlikogenin fermentativ parçalanması ilə alınır. Maltoza insan orqanizmi tərəfindən asanlıqla mənimsənilir. Maltoza heyvan və insanların həzm şirələrində, kif göbələklərdə və mayada olan α -qlükozidaza fermentinin təsiri nəticəsində iki α-qlükoza qalığına bölünür. İnsanın bağırsaq mukozasında bu fermentin genetik cəhətdən olmaması nəticəsində maltozaya qarşı anadangəlmə dözümsüzlük olan ağır xəstəliyə gətirib çıxarır.


Kimyəvi adı[redaktə | əsas redaktə]

α-Maltoza - (2R,3R,4S,5R,6R)-5-[(2R,3R,4S,5R,6R)-2,3,4-trihidroksi-6-(hidroksimetil)oksanil]oksi-6-(hidroksimetil)oksan-2,3,4-triol β-Maltoza — (2S,3R,4S,5R,6R)-5-[(2R,3R,4S,5R,6R)-2,3,4-trihidroksi-6-(hidroksimetil)oksanil]oksi-6-(hidroksimetil)oksan-2,3,4-triol

Fiziki xassələri[redaktə | əsas redaktə]

Maıtoza suda asanlıqla həll olur, şirin dada malikdir. Maltozanın molekul kütləsi 342.32-dir. Maltozanın (susuz) ərimə temperaturu – 1020C-dir (susuz). Kimyəvi xassələri

İzomaltoza[redaktə | əsas redaktə]

Maltoza bərpaolunmuş şəkərdir, çünki əvəzedilməmiş yarı asetal hidroksil qrupuna malikdir. Maltoza durulaşdırılmış turşunun iştirakı ilə qaynadıqda və fermentin təsiri altında hidroliz olunur (2 qlükoza molekulu C6H12O6 əmələ gəlir). İzmaltoza

Баланс между циклической и открытой формой мальтозы


Mənbə[redaktə | əsas redaktə]

  • Xимия углеводов. — М.:, 1967.
  • Харрис Г. Основы биохимической генетики человека. Пер. с англ. — М.:, 1973.