Məzmuna keç

Osmanlı Serbiyası

Vikipediya, azad ensiklopediya
(Osmanlı Serbiyasının tarixi səhifəsindən istiqamətləndirilmişdir)
Osmanlı imperiyasının əyaləti
Osmanlı Serbiyası
serb. Османска Србија
  
Dil Serb dili
Din Sünni islam (rəsmi)
Xristianlıq (Serb Pravoslav Kilsəsi, Roma katolikliyi)
İdarəetmə forması Monarxiya
Bəylərbəyi, Paşa, Ağa, Dayı
   Bəylərbəyi
   Dayı
Davamiyyət
 
Vikianbarın loqosu Vikianbarda əlaqəli mediafayllar

Osmanlı SerbiyasıOsmanlı imperiyası dövründə Serbiyanın tarixini əhatə edən mərhələdir. Orta əsr Serbiyasının müxtəlif regionları artıq XIV əsrin sonlarında Osmanlı hakimiyyəti altına düşmüş, Serbiya despotluğu isə 1459-cu ildə süqut etmişdir. Müasir Serbiya Respublikasının şimal bölgələri isə sonrakı fəthlər nəticəsində 1521–1552-ci illər arasında Osmanlı imperiyasına birləşdirilmişdir. Habsburq imperiyasının həmin şimal ərazilərə doğru genişlənməsi ilə 1699 və 1718-ci illərdə Osmanlı hakimiyyəti tədricən SavaDunay çaylarının cənubundakı Serb torpaqlarına sıxışdırılmışdır (1739). 1804–1830-cu illərdə Serbiya knyazlığı tədricən bərpa olunmuş və Osmanlı imperiyasının vassalı kimi mövcud olmuşdur. 1878-ci ildə müstəqillik əldə etmiş, daha sonra cənub ərazilərə genişlənmiş və bununla da Osmanlı nəzarəti “Köhnə Serbiya” bölgələri ilə məhdudlaşmışdır. Bu ərazilər 1912-ci ildə azad edilərək Serbiya torpaqlarında Osmanlı hakimiyyətinin sonunu gətirmişdir.[1][2][3]

Balkanların Osmanlı fəthi XIV əsrin ortalarından başlamış və Serb imperiyasının süqutundan sonra yaranan müxtəlif Serb dövlətləri ilə ardıcıl münaqişələrə səbəb olmuşdur. Osmanlılar 1371-ci ildə Maritsa döyüşündə, 1389-cu ildə isə Kosovo döyüşündə serbləri məğlub etmiş və bir sıra Serb feodallarını sultanın vassalına çevirmişdir. 1439-cu ildə Serb despotluğu ilk dəfə fəth olunsa da, 1444-cü ildə bərpa edilmişdir. 1459-cu ildə isə Despotluq yenidən və bu dəfə tamamilə Osmanlılar tərəfindən işğal edilmişdir. Eyni dövrdə Zeta knyazlığı 1479-cu ildə ilk dəfə fəth olunmuş, 1481-ci ildə yenidən bərpa edilmiş, lakin 1496-cı ildə tam olaraq Osmanlı imperiyasına birləşdirilmişdir. 1463-cü ildə Bosniya krallığı, 1482-ci ildə isə Müqəddəs Sava hersoqluğu Osmanlılar tərəfindən fəth edilmişdir. XV əsrin sonuna doğru Osmanlı idarə sistemi bu torpaqlarda möhkəmlənmişdir.[4][5]

Sonrakı dövrlərdə Serb torpaqlarında Osmanlı hakimiyyətinə qarşı bir neçə üsyan baş vermiş, bunların bir çoxu Habsburq monarxiyasının dəstəyi ilə həyata keçirilmişdir. Bunlara 1594-cü il Banat üsyanı, 1688–1690-cı illər üsyanı, 1716–1718-ci illər üsyanı və 1788–1791-ci illər üsyanı daxildir. Bu üsyanlar Serblərin Böyük köçləri ilə müşayiət olunmuşdur. 1804-cü ildə Birinci Serb üsyanı başlamış və Serbiyanın qismən azad olunmasına gətirib çıxarmışdır. 1813-cü ildə üsyan yatırılmış, lakin 1815-ci ildə İkinci Serb üsyanı nəticəsində yeni siyasi razılaşma əldə edilmiş və Serbiya knyazlığı yaradılmışdır. 1833 və 1878-ci illərdə ərazilər genişləndirilmiş, eyni zamanda tam müstəqillik əldə olunmuşdur. Bununla da Osmanlı hakimiyyəti “Köhnə Serbiya” regionlarına qədər geriləmişdir. Bu ərazilər 1912-ci ildə azad edilərək Serbiya torpaqlarında Osmanlı dövrünü sona çatdırmışdır.[2][3]

XIV əsrdə Serbiya imperiyasının parçalanmasından sonra yaranmış dövlətlər

Osmanlı fəthi (1371–1552)

[redaktə | vikimətni redaktə et]
Uroş Prediç tərəfindən çəkilmiş Kosovo qızı

Osmanlılar 1371-ci ildə Maritsa döyüşündə, 1389-cu ildə isə Kosovo döyüşündə serb qüvvələrini məğlub etdilər. Bundan sonra bir sıra serb hakimləri Osmanlı vassalına çevrildi. Stefan Lazareviç əvvəlcə Osmanlı vassalı olsa da, sonradan müstəqillik əldə etdi və Serbiya despotluğunun paytaxtını Smederevoya köçürdü.[6]

1455-ci ildə Osmanlılar cənub Serbiya torpaqlarını, 1459-cu ildə isə Smederevonu ələ keçirərək Serbiya Despotluğuna son qoydular. Zeta knyazlığının 1496-cı ildə süqutundan sonra serb torpaqları tamamilə Osmanlı hakimiyyəti altına keçdi.[7][8]

Belqrad mühasirəsi zamanı Osmanlı ordusu

XV əsrdən etibarən çoxlu sayda serb Osmanlı idarəsindəki ərazilərdən Macarıstan krallığına köç etdi. 1521-ci ildə Osmanlılar BelqradıŞabatsı ələ keçirərək mərkəzi Serbiyanın fəthini tamamladılar.[1]

Moxaç döyüşündən (1526) sonra Yovan Nenad Baçka, Banat və Sremin bir hissəsində qısaömürlü serb dövləti yaratdı, lakin 1527-ci ildə məğlub edildi. 1552-ci ildə Osmanlılar Banat və Baçkanı da fəth etdilər. 1557-ci ildə isə Peç Serb Patriarxlığı bərpa olundu.

Osmanlılar və Habsburqlar arasında

[redaktə | vikimətni redaktə et]
1594-cü il Banat üsyanı

XVI–XVIII əsrlərdə Habsburq monarxiyasıVenesiya Respublikası Osmanlılara qarşı mübarizədə Serblərin dəstəyindən istifadə edirdi. 1594-cü ildə Banatda böyük serb üsyanı baş verdi. Üsyanın cavabı olaraq Osmanlı sərkərdəsi Sinan Paşa Müqəddəs Savanın qalıqlarını yandırdı.[9]

1596–1597-ci illərdə Hersoqovina bölgəsində də serb üsyanı baş verdi. Daha sonra Böyük Türk müharibəsi (1683–1699) zamanı serblər Müqəddəs Liqa qüvvələrini dəstəklədilər. Habsburqların geri çəkilməsindən sonra çoxlu sayda serb patriarx III Arseniye Çarnoyeviçin rəhbərliyi ilə şimala köç etdi. Bu hadisə Serblərin Böyük Köçü kimi tanınır.

XVIII əsrdə Osmanlı Serbiyası

[redaktə | vikimətni redaktə et]
Savoylu Evgeninin 1717-ci ildə Belqradı ələ keçirməsi

Karlovitsa müqaviləsindən (1699) sonra sərhədlər müəyyənləşdirildi. Pasarofça müqaviləsi (1718) ilə Habsburqlar Belqrad və mərkəzi Serbiyanı əldə etdilər və burada Serbiya krallığı (1718–1739) yaradıldı. Lakin 1739-cu ildə bu ərazilər yenidən Osmanlılara qaytarıldı və nəticədə Serblərin ikinci böyük köçü baş verdi.[10][11][12]

1788–1791-ci illər müharibəsi zamanı Koça Ancelkoviçin rəhbərliyi altında serb üsyanı başladı və yaranmış ərazi Koçanın sərhədi adlandırıldı. Üsyan müharibənin sonunda yatırıldı.[1]

XVIII əsrin sonlarında Sava Tekeliya və digər serb ziyalıları müstəqil Serbiya dövlətinin bərpası ideyasını irəli sürdülər. Bu ideyalar sonradan XIX əsrdə baş verən serb milli hərəkatlarının əsasını təşkil etdi.[13]

Osmanlı Serbiyası (1791–1804)

[redaktə | vikimətni redaktə et]

1791-ci ildə Avstriya qoşunlarının Serbiyadan çıxması ilə Koçanın sərhədi üsyanı başa çatdı. Osmanlı hökumətinin serblərə verdiyi güzəştlər qısa müddətli oldu. 1799-cu ildə yeniçərilər yenidən hakimiyyətə qayıdaraq serb muxtariyyətini ləğv etdilər və ağır vergi siyasəti tətbiq etdilər.[14]

1802-ci ildə yeniçəri başçıları Belqrad valisi Hacı Mustafa Paşanı öldürərək bölgədə terror rejimi qurdular. 1804-cü ildə onlar çoxsaylı serb knyazlarını və din xadimlərini qətlə yetirdilər. Bu hadisə Knezlərin qətliamı adı ilə tanındı və üsyana səbəb oldu.[15][16]

Birinci serb qiyamı

[redaktə | vikimətni redaktə et]

1804-cü il fevralın 14-də Oraşats kəndində keçirilən toplantıda Karađorđe Petrović üsyanın rəhbəri seçildi. Üsyançılar qısa müddətdə bir sıra şəhərləri azad etdilər və Belqradı mühasirəyə aldılar.[17]

Başlanğıcda məqsəd Osmanlı daxilində muxtariyyət əldə etmək olsa da, 1807-ci ildən hərəkat müstəqillik uğrunda mübarizəyə çevrildi. Üsyan dövründə Serbiya faktiki olaraq müstəqil dövlət kimi fəaliyyət göstərdi. Praviteljstvujuşçi Sovet adlı idarəetmə orqanı yaradıldı, Böyük Məktəb (sonradan Belqrad Universiteti) və digər təhsil müəssisələri təsis edildi. [18]Maarifçi Dositey Obradoviç müasir Serbiyanın ilk təhsil naziri oldu.

1812-ci ildə Rusiyanın Napoleona qarşı müharibəyə cəlb olunması serblərin dəstəkdən məhrum olmasına səbəb oldu. 1813-cü ildə Osmanlılar üsyanı yatırdılar, Belqradı yenidən ələ keçirdilər və minlərlə serb öldürüldü və ya sürgün edildi.[19]

Hacı-Prodan üsyanı (1814)

[redaktə | vikimətni redaktə et]

1814-cü ildə Birinci Serb üsyanının veteranı Hacı Prodan Qliqoriyeviç yeni üsyan qaldırdı. Miloş Obrenoviç bu təşəbbüsü dəstəkləmədi. Üsyan tezliklə məğlub edildi və Osmanlı hakimiyyəti sərt repressiyalar həyata keçirdi.[20]

İkinci serb qiyamı

[redaktə | vikimətni redaktə et]

1815-ci il aprelin 23-də Takovoda yeni üsyan elan edildi və rəhbərliyə Miloş Obrenoviç seçildi. Serb qüvvələri Lyubiç döyüşü, Çaçak, PožarevatsDublje yaxınlığındakı döyüşlərdə uğur qazandılar.

Miloş Obrenoviç silahlı mübarizə ilə yanaşı diplomatik vasitələrdən də istifadə etdi. 1817-ci ildə onun əmri ilə sürgündən qayıdan Karađorđe öldürüldü. Həmin il Osmanlı hökuməti Serbiyaya daxili muxtariyyət verməyə razı oldu və beləliklə Serbiya knyazlığı yarandı.[21]

Osmanlı Serbiyası (1815–1912)

[redaktə | vikimətni redaktə et]

1815-ci ildən sonra Serbiya torpaqları muxtar Serbiya knyazlığı və Osmanlıların birbaşa idarə etdiyi ərazilər arasında bölündü. 1833-cü ildə knyazlığın ərazisi genişləndirildi.[21]

Serbiya-Osmanlı müharibələri (1876–1878) nəticəsində Serbiya beynəlxalq səviyyədə müstəqil dövlət kimi tanındı. Berlin konqresi (1878) Osmanlı suzerenliyinə son qoydu. 1882-ci ildə dövlət Serbiya Krallığı elan edildi.

Osmanlı hakimiyyətində qalan serb torpaqları Köhnə Serbiya adlanırdı. Bu ərazilər Balkan müharibələri (1912–1913) zamanı Serbiyaya birləşdirildi və bununla da serb torpaqlarında Osmanlı hakimiyyəti sona çatdı.[22]

Osmanlı serbləri

[redaktə | vikimətni redaktə et]

Osmanlı imperiyasında yaşayan serblər əsasən pravoslav xristianlar idi və Rum milleti tərkibində təşkil olunmuşdular. Ayrı bir serb millətinin yaradılması təşəbbüsləri uğursuz oldu.[23]

1908-ci ildə Osmanlı imperiyasında Serb Demokratik Liqası yaradıldı. Həmin il keçirilən Osmanlı parlament seçkilərində üç serb deputat parlamentə seçildi. Osmanlı serblərinin ilk siyasi məclisi 1909-cu ilin fevralında Skopyedə keçirildi.[24]

Osmanlı hakimiyyəti dövründə Serbiya ərazisində çoxsaylı məscidlər, hamamlar, karvansaralar, körpülər və çeşmələr inşa edilmişdir. Bu tikililər Balkanlarda Osmanlı memarlığının inkişafının mühüm nümunələri hesab olunur. Belqraddakı Bayraqlı məscidi (1575) və Mehmed Paşa Sokollunun çeşməsi (1576–1577) həmin dövrdən günümüzə qədər qorunub saxlanılmış abidələr sırasındadır.[25]

Osmanlı dövründə şəhərlərdə ticarət və sənətkarlıq inkişaf etmiş, yeni inzibati və iqtisadi mərkəzlər formalaşmışdır. Belqrad, Niş, Prizren, Skopye və digər şəhərlər mühüm ticarət yollarının üzərində yerləşirdi. Şəhərlərdə bazarlar, karvansaralar və sənətkar məhəllələri fəaliyyət göstərirdi.

Dini həyatın təşkilində Peç Serb Patriarxlığı mühüm rol oynayırdı. Patriarxlıq serb xalqının dini və mədəni kimliyinin qorunmasına xidmət etmiş, monastırlar isə təhsil və kitabçılıq mərkəzləri kimi fəaliyyət göstərmişdir. Studenitsa monastırı, Jiça monastırı, Deçani monastırıPeç Patriarxlığı kompleksi serb mədəniyyətinin əsas mərkəzləri olmuşdur.[26]

Osmanlı dövründə serb xalq ədəbiyyatı və şifahi ənənələri də inkişaf etmişdir. Kosovo döyüşü və digər tarixi hadisələr haqqında dastanlar nəsildən-nəslə ötürülərək milli yaddaşın qorunmasına kömək etmişdir. Bu epik ənənə XIX əsrdə Vuk Karaciç tərəfindən toplanaraq yazıya alınmışdır.[27]

İnzibati quruluş

[redaktə | vikimətni redaktə et]

Osmanlı dövründə Serbiya torpaqları müxtəlif inzibati vahidlərə bölünmüşdü. Əsas inzibati vahidlər eyalətsancaqlar idi. Müxtəlif dövrlərdə Serbiya əraziləri aşağıdakı inzibati vahidlərə daxil olmuşdur:[26]

XIX əsrdə Osmanlı imperiyasında aparılan inzibati islahatlar nəticəsində vilayət sistemi tətbiq edilmiş və Serbiya torpaqlarının bir hissəsi Kosovo vilayəti, Monastır vilayəti və digər inzibati vahidlərə daxil edilmişdir.[27]

Osmanlı dövründə Serbiya iqtisadiyyatının əsasını kənd təsərrüfatı təşkil edirdi. Əhalinin böyük hissəsi kəndlərdə yaşayır və torpaq becərməklə məşğul olurdu. [1]Taxılçılıq, üzümçülük, heyvandarlıq və arıçılıq geniş yayılmışdı.[28]

Mədənçilik də mühüm iqtisadi sahələrdən biri idi. Novo Brdo, Rudnik və digər mədən mərkəzlərində gümüş, qurğuşun və digər faydalı qazıntılar çıxarılırdı. Osmanlı fəthindən sonra bəzi mədənlər əvvəlki əhəmiyyətini itirsə də, onların bir hissəsi fəaliyyətini davam etdirmişdir.

Ticarət yollarının üzərində yerləşən şəhərlər regional ticarətin inkişafına töhfə verirdi. Osmanlı bazarlarında yerli məhsullarla yanaşı, Aralıq dənizi, Mərkəzi Avropa və Yaxın Şərqdən gətirilən mallar da satılırdı.[29]

  1. 1 2 3 4 Ćirković, 2004
  2. 1 2 Pavlowitch, 2002
  3. 1 2 Ćirković, 2004. səh. 111-248
  4. Ćirković, 2004. səh. 77-110
  5. Bataković, 2005
  6. Ćirković, 2004. səh. 77-87
  7. Ćirković, 2004. səh. 87-110
  8. Katić, 2017. səh. 41-48
  9. Stojkovski, 2015. səh. 73–82
  10. Fotić, 2008. səh. 519–520
  11. Sotirović, 2011. səh. 143–169
  12. Šuletić, 2017. səh. 47-67
  13. Katić, 2018. səh. 79-99
  14. Ćirković, 2004. səh. 142
  15. Ćirković, 2004. səh. 143
  16. Šuletić, 2017. səh. 31–39
  17. Ćirković, 2004. səh. 151-154
  18. Ćirković, 2004. səh. 185-186
  19. Ćirković, 2004. səh. 160, 176-178
  20. Krkljuš, Ljubomirka, On Sava Tekelija's programme for the renewal of the Serbian state , Zbornik Matice srpske za istoriju 2010, iss. 81, pp. 7–22, Document Arxivləşdirilib 2012-03-17 at the Wayback Machine
  21. 1 2 Ćirković, 2004. səh. 178
  22. Ćirković, 2004. səh. 178-179
  23. Ćirković, 2004. səh. 179-180
  24. Ćirković, 2004. səh. 178-180
  25. Ćirković, 2004. səh. 180-182
  26. 1 2 Ćirković, 2004. səh. 182
  27. 1 2 Ćirković, 2004. səh. 182-183
  28. Ćirković, 2004. səh. 204-251
  29. Serbian Studies. 9–10. North American Society for Serbian Studies. 1995. səh. 91.

Ədəbiyyat siyahısı

[redaktə | vikimətni redaktə et]