Məzmuna keç

Veda dili

Vikipediya, azad ensiklopediya
Veda dili
Təsnifatı
Avrasiya dilləri
Hind-Avropa dilləri
Hind-İran dilləri
Hind-ari dilləri
Old Indo-Aryan[vd]
sanskrit
Veda dili
Dil kodları
ISO 639-1
ISO 639-2
ISO 639-3 vsn
LINGUIST List vsn
IETF sa-vaidika
Glottolog vedi1234
Vikianbarın loqosu Vikianbarda əlaqəli mediafayllar

Veda dili, Veda sanskrit dili, Vedi sanskriti və ya sadəcə Vedi diliHind-Avropa dillərinə daxil olan Hind-ari dilləri qrupunun tərkibindəki Sanskrit dilinin ən qədim qədim öncülü və ilkin forması. Bu dil, əsasən eramızdan əvvəl ikinci minilliyin ortalarından başlayaraq eramızdan əvvəl birinci minilliyi əhatə edən tarixi bir mərhələdə[1] tərtib edilmiş Vedalar külliyyatında və onunla bağlı dini-fəlsəfi ədəbiyyatda hifz edilib saxlanılmışdır.[2]

Vedi sanskrit dilinə aid zəngin və geniş bir yazılı ədəbi irs müasir dövrə qədər gəlib çatmışdır. Bu irs Proto Hind-Avropalıların və Proto Hind-arilərin qədim tarixini, miqrasiya marşrutlarını və mədəniyyətlərini öyrənməkdə ən mühüm ilkin mənbələrdən biri hesab olunur.[3][4]

Tarixi mənşəyi və təkamül prosesi

[redaktə | vikimətni redaktə et]

Dilçilik meyarlarına əsasən, Proto Hind-İran dilinin müstəqil olaraq Proto İran və Proto Hind-Aryan qollarına ayrılmasının təxminən eramızdan əvvəl 1800-cü illərdə və ya daha əvvəl baş verdiyi ehtimal olunur.[3][5] Riqveda daxilindəki ən qədim dini himnlərin konkret yazıya alınma tarixi hələ də dəqiq məlum olmasa da, elmi mühitdə ümumi qəbul olunmuş tarix təxminən eramızdan əvvəl 1500-cü illərə təsadüf edir.[6] Asko Parpola (1988) və C. P. Mellori (1998) kimi tədqiqatçılar Hind-Ari və İran qollarının coğrafi cəhətdən ayrılma mərkəzini Tunc dövrünə aid olan Baktriya-Margiana Arxeoloji Kompleksi (BMAC) mədəniyyəti ilə əlaqələndirirlər.

Parpola (1999) bu tarixi modeli daha da detallaşdıraraq "Proto-Rigveda" Hind-Ari qəbilələrinin təxminən e.ə. 1700-ci illərdə BMAC ərazisinə nüfuz etdiyini irəli sürür. O, həmçinin təxminən e.ə. 1900-cü illərdən etibarən Son Harappa mədəniyyəti arealında ilkin Hind-Ari izlərinin göründüyünü və e.ə. 1700-ci illərdən etibarən Pəncab regionuna doğru başlayan "Proto-Riqveda" axınının Qandhara Qəbiristanlığı mədəniyyəti ilə üst-üstə düşdüyünü qeyd edir. Bu nəzəriyyəyə görə, Hind-Ari qrupunun tərkibindəki Riqveda dili həm də Dard dillərinin birbaşa atası hesab olunur.[7]

İlkin Veda sanskrit dili, sonrakı dövrlərdə formalaşan klassik Sanskrit dili ilə müqayisədə dialektoloji cəhətdən daha az yekdil (homogen) idi. Hinduizm fəlsəfəsinin erkən Upanişad mətnlərində və sonrakı Veda ədəbiyyatında istifadə olunan dil tədricən klassik Sanskrit strukturuna yaxınlaşmışdır.[8] Son dövr Veda sanskritinin rəsmi qrammatika qaydaları ilə sistemləşdirilərək Klassik Sanskrit dilinə çevrilməsi Panininin "Aştadhyayi" əsərinə, həmçinin Patancalinin "Mahabhaşya"sı və ondan əvvəl yaşamış Katyayananın şərhlərinə əsaslanır.[9][10]

Qədim Hindistanın yerli hökmdarlarına aid tapılmış ən erkən epiqrafik yazılı abidələr Prakrit dilindədir. İlkin mərhələdə bütün Hindistan coğrafiyasında epiqrafika dili kimi əsasən Prakrit dilindən istifadə olunurdu; Sanskrit dili isə ilk dəfə təxminən e.ə. I əsrin ikinci yarısından etibarən Şimali Hindistan ərazilərindəki daş kitabələrdə və yazılarda görünməyə başlamışdır. Zaman keçdikcə Sanskrit dili ölkənin bütün ərazilərində Hindistan epiqrafikasından Prakrit dilini sıxışdırıb çıxarmış və mütləq dominantlıq qazanmışdır.[11]

  1. Michael Witzel. Early Loanwords in Western Central Asia: Indicators of Substrate Populations, Migrations, and Trade Relations // Mair, Victor H. (redaktor). Contact And Exchange in the Ancient World. University of Hawaii Press. 2006. 160. ISBN 978-0-8248-2884-4.
  2. T. Burrow. The Sanskrit Language (1. Indian press). Motilal Banarsidass. 2001. ISBN 978-8120817678.
  3. 1 2 Philip Baldi. An Introduction to the Indo-European Languages. Southern Illinois University Press. 1983. 51–52. ISBN 978-0-8093-1091-3.
  4. Christopher I. Beckwith. Empires of the Silk Road: A History of Central Eurasia from the Bronze Age to the Present. Princeton University Press. 2009. 363–368. ISBN 978-0-691-13589-2. 29 Ağustos 2025 tarixində arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 10 avqust 2025.
  5. J.P. Mallory. In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology, and Myth. Thames & Hudson. 1989. 38f.
  6. J. P. Mallory; Douglas Q. Adams. Encyclopedia of Indo-European Culture. Taylor & Francis. 1997. 306. ISBN 978-1-884964-98-5.
  7. Parpola, Asko. The formation of the Aryan branch of Indo-European // Blench, Roger; Spriggs, Matthew (redaktorlar ). Archaeology and Language, vol. III: Artefacts, languages and texts. Routledge. 1999.
  8. Richard Gombrich. Theravada Buddhism: A Social History from Ancient Benares to Modern Colombo. Routledge. 2006. 24–25. ISBN 978-1-134-90352-8.
  9. Gérard Huet; Amba Kulkarni; Peter Scharf. Sanskrit Computational Linguistics: First and Second International Symposia Rocquencourt, France, October 29–31, 2007 Providence, RI, USA, May 15–17, 2008, Revised Selected Papers. Springer. 2009. v–vi. ISBN 978-3-642-00154-3.
  10. Louis Renou; Jean Filliozat. L'Inde Classique, manuel des etudes indiennes, vol.II. École française d'Extrême-Orient. 1953. 86–90. ISBN 2-85539-903-3.
  11. "Indian epigraphy". Delhi, Motilal Banarsidass. 1965.

Əlavə ədəbiyyat siyahısı

[redaktə | vikimətni redaktə et]

Xarici keçidlər

[redaktə | vikimətni redaktə et]