Herero və Namaka qətliamı

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar
Ac və susuz səhradan keçib canlarını qurtarmış Hererolar
Hererolar, almanlar tərəfindən zəncirlənmiş Hererolar. 1904-cü il

Herero və Namaka qətliamı ya genosidi — 1904-cü ildə Herero və Namakalılara qarşı Almaniyanın törətdiyi qətliam. 1904-1905 ci illərdə Kayzer Almaniyasının müstəmləkə ordusu tərəfindən Almaniyanın Cənub-qərbi Afrika müstəmləkəsində 65000 (80%) Herero və 10000 (50%) Namakalı qəddarcasına məhv edilmişdir. 1985 ci il də BMT məruzəsində bu qətliyam nasistlərin törətmiş olduqları yəhudi qətlizamına oxşar genosid aktı kimi qiymətləndirilmişdir.[1] 2004 cü ildə Almaniya Namibiyada törətdiyi genosidi tanımağa məcbur olmuşdur[2].

1884 cö ildə Britaniya Namibiyadan geri çəkildikdən sonra, Almaniya ərazini öz protektoratına götürdükdən sonra, yerli əhalini qul kimi istismar edərək, bütün resusları xüsusilə almaz yataqlarını öz əlinə keçirmişdir[3].

Bu soyqırım nəticəsində 75 min Herero və Namakalı qətlə yetirilmişdi. Bu qətliama da bütün dünya susmuşdur.

Mənbə[redaktə | əsas redaktə]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. «The Nazi aberration has unfortunately not been the only case of genocide in the twentieth century. Among other examples which can be cited as qualifying are the German massacre of Hereros in 1904… General von Trotha issued an extermination order; water-holes were poisoned and the African peace emissaries were shot. In all, three quarters of the Herero Africans were killed by the Germans then colonizing present-day Namibia, and the Hereros were reduced from 80,000 to some 15,000 starving refugees». См. текст доклада. Whitaker Report. United Nations Economic and Social Council Commission on Human Rights. Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities. Thirty-eighth session, Item 4 of the provisional agenda, E/CN.4/Sub.2/1985/6. 2 July 1985
  2. Germany admits Namibia genocide  (ing.)// BBC, 14 August, 2004
  3. Никитин В. Уйти, чтобы вернуться…(rus.) // Вокруг света, № 8 (2599), август 1975