Keçəçilik

Vikipediya, azad ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search

Keçəçilik — Qədim xalq sənəti növü

Keçənin yaranması[redaktə | əsas redaktə]

Xalq sənətinin ən geniş yayılmış növlərindən biri toxuculuqdur. Toxuculuğun tarixi isə bilavasitə keçənin yaranması və istifadəsi ilə bağlıdır. Çünki bəzi alimlər toxuculuq sahəsində apardıqları araşdırmalarda keçəçiliyin onun ilk rüşeymi olduğu qənaətinə gəlmişlər. Keçənin dəqiq nə vaxt və harada yaranıb istifadə olunduğu haqqında məlumat yoxdur. Araşdırmalar zamanı keçə sözünə ilk dəfə eramızdan əvvəl 1200-1100-cü illərdə aparılan Troya müharibələrindən bəhs edən Homerin “İlliada” əsərində rast gəlindiyi məlum olur.[1] E.ə. V əsrdə yaşamış yunan tarixçisi Herodot sakların başda düz dayanan və keçədən tikilmiş ucu şiş papaq qoyduqları haqqında məlumat verir.[2] Qeyd edək ki, ucu şiş keçə papağı azərbaycanlılar börk adlandırırdı.

Azərbaycanda keçəçiliyin tarixi[redaktə | əsas redaktə]

Keçə

Keçədən Azərbaycanda ilk dəfə nə vaxtdan istifadə edilməsi haqqında dəqiq məlumat yoxdur. Azərbaycanda aparılan arxeoloji qazıntılar zamanı qədim dövrə aid keçə parçaları və onun hazırlanmasında işlədilən alətlər hələlik tapılmayıb. Amma ehtimal etmək olar ki, keçənin hazırlanması heyvanların əhilləşdirilməsi qədər qədimdir. Ancaq keçəçilik sənətinin təşəkkül tapmasında maldarlığın rolunu xüsusilə qeyd etmək lazımdır. Araşdırmalar göstərir ki, qədim dövrlərdə soyuq vaxtları insanlar isti olsun deyə adi yunu və ya yunlu dərini altlarına salıb üzərində oturardılar. Bu zaman yunun bir-birinə yapışdığını görüb keçə əldə etməyi öyrənmişlər. Mənbələrə əsaslanaraq qeyd edək ki, Midiyada yaşayan əhali başlarına uzun keçə papaq - "tiarı" qoyurdular. Ola bilsin ki, həmin dövrdə keçədən digər geyim dəstləri də hazırlanıb. Mingəçevir ərazisində aparılan arxeoloji qazıntılar zamanı e.ə. IV-III əsrlərə aid bir neçə tunc möhür tapılıb. Həmin möhürlərin üzərində olan insan rəsmlərindəki geyim nisbətən gödək keçə yapıncını xatırladır. Xüsusilə əlində çomaq, başında şiş papaq və gödək yapıncısı olan təsvir daha xarakterikdir.[3] Keçəçilik Azərbaycanda kustar sənətkarlığın mühüm bir sahəsinə çevrilmişdir. Bu sahə dağ və dağətəyi ərazilərdə daha çox inkişaf etmişdir. Bu da belə yerlərdə qoyunçuluğun əsas məşğuliyyət sahəsinin olması bu sahənin inkişafına təkan verdiyini göstərir. Azərbaycan xalqının məişətində keçədən istifadə geniş yer tutmuşdur. Keçə məmulatlarından müxtəlif məqsədlər üçün istifadə edilmişdir. Əhali keçədən döşənəcək, at üçün tərlik, baş geyimi, yapınçı, ən əsası alaçıqların üstünü örtmək üçün istifadə etmişlər. Tədqiqatlar göstərir ki, lazım gələndə keçə türk döyüşçüsünün döyüş geyimi də olmuşdur.[3]

Türk dünyasında keçəçilik sənəti[redaktə | əsas redaktə]

Qədim xalq sənəti olan keçəçilik təkcə Azərbaycan üçün deyil, bütün türk dünyasına xas olmuşdur. Altayda Pazırık kurqanlarında tapılmış keçə parçası buna bir daha subutdur. 1947-1948-ci illərdə Rudenko tərəfindən aparılan arxeoloji qazıntılar zamanı e.ə. IV-III əsrlərə - Hun imperiyası dövrünə aid edilən keçə yəhər örtüyü aşkar edilmişdir. Bu tapıntı keçəçilik sənətinin qədimliyini və türk dünyasına məxsusluğunu sübuta yetirir. Qazıntılar zamanı Hun kurqanlarından tapılmış keçədən hazırlanan uzunboğaz çəkmə və corablar, geyim nümunələri ondan məişətdə geniş istifadə olunduğunu göstərir. E.ə. V əsr mənbələrində qeyd edilir ki, saklar (türklər-A.O) keçədən tikilmiş ucu şiş papaqlar qoyardılar.[4] Ucu şiş keçə papağı azərbaycanlılar börk adlandırırdılar. Keçədən məişətdə istifadə olunması haqqında "Kitabi-Dədə Qorqud" dastanında da məlumat var. Dastanda deyilir: "Kimin ki, oğlu-qızı yox, qara otağa qondurın, qara keçə altına döşəyin, qara qoyun yəxnisindən önünə gətirin".[3]

Məişətdə keçəçilik[redaktə | əsas redaktə]

Müəyyən tarixi mərhələdə alaçıqları keçəsiz təsvir etmək mümkün deyildi. Yaylaqda yaşayış evlərinin hansı etnosa aid olması (türk, kürd, ləzgi) uzaqdan bəlli olurdu. Belə ki, azərbaycanlılara məxsus olan alaçıqlar keçə ilə örtülmüş və bir-birindən fərqlənərək iki cür olmaqla alaçıq və dəyə adlanırdı. Yaylaqdakı çadırların nəinki hər hansı bir etnosa, hətta hansı tayfaya məxsusluğunu da çadırların formasından və rəngindən təyin etmək mümkün idi. Azərbaycanın bir çox bölgəsində olduğu kimi Naxçıvanda da sənətkarlığın bu növü geniş yayılmışdır. Bölgədən topladığımız etnoqrafik çöl materiallarına görə ərazidə bəzi kəndlərdə keçəçi məhəllələri də mövcuddur.

Keçəni sаlаnа keçəçi, həllаc, həm də аtıcı deyərlər. Аtıcılıq аlətini düzəltmək üçün 8-9 metr qoyun bаğırsаğını (acı bağırsaq) bir neçə qаt bir yerdə eşib yаy üçün kiriş düzəldilirdi. Acı bağırsaq quruyandan sonra qatıq və ya süddə yumşaldılırdı. Yаy kirişinin uzunluğu bir metrdən аrtıq olur. Kiriş аğаcdаn düzəldilmiş yаyа bаğlаnır. Yаyın əltutаn yerində dördkünc tахtа kiriş vаsitəsi ilə yаyа bərkidilir. Аtıcının yаy kirişini vurmаq üçün 3-4 kq аğırlığndа toхmаğı olur. Аtıcı toхmаğını yаy kirişinə vurduqdа kiriş yunu didir. Keçə sаlmаq üçün «güzəm» yunundаn istifаdə edilirdi. Keçəçi ustаlаrın söylədiyinə görə, yаz yunundаn (sаçаqlı) keçə sаlmаq olmаz. Onа görə ki, sаçаqlı yun uzun olduğu üçün bitmir, yəni bir-birinə yаpışmır. 7-8 yunundаn (12-15 kq yundаn) bir keçə (yəni bir qəlib) hаzırlаnır. Аlаçığın üstünü örtmək üçün bir neçə qəlibi bir-birinə tikirdilər. Alaçığın baş hissəsini tutmaq üçün baş qəlibdən, yanlarını örtmək üçün yan qəlibdən, qabağını örtmək üçün isə qənşər qəlibdən istifadə edirdilər. Bu dа аlаçığın ölçüsündən аsılı olаrаq hаzırlаnırdı.

Keçə hаzırlаnаrkən həllаclаr çаlışırdılаr ki, хüsusən qаrа yundаn istifаdə etsinlər. Keçə qаrа olduqdа həm gec kirlənir, həm də qаrа keçədə hаvа keçirməmək хüsusiyyəti olduğu üçün soyuq havalarda alaçığın isti, yаydа sərin olmаsınа imkаn verir. Məişətdə keçədən döşəmə kimi də geniş istifаdə edilmişdir. Naxçıvanda aparılan sorğular zamanı məlum olmuşdur ki, keçənin basılma prosesi aşağıdakı qaydada icra olunur. Yunu yаy-kirişi ilə diddikdən sonrа onu аğ pаrçаnın (bezin) üstünə sərirlər. Bundаn sonrа hаmаrlаnmış, yonulmuş, düz silindirik аğаcа büküb hər iki tərəfindən bаğlаyırlаr. Bu аğаcın аdınа oх deyirlər. 5-6 nəfərin iştirаkı ilə onu аyаqlаyır, sonrа аyаqlаrı ilə vurа-vurа fırlаdırlаr ki, yetişsin (hazırlansın). Hərdən bir sаlınmış yunun üzərinə ilıq su (bu su bəzən sаbunlu dа olur) səpirlər ki, yun bir-birinə tez yаpışsın. Yun bitişib tam keçə halına gələnə qədər bu iş davam etdirilirdi. Yunun yаpışmаsı üçün küncləri toхmаqlа döyülürdü. Hazırlanan məhsul "qəlib" adlanırdı. Keçəçiliklə bağlı müxtəlif deyimlər də mövcuddur.

Atıcıyam yayım var, Çaxmağım var, qovum var. Yunu yığın, gətirin, Burda mənim ovum var.[5] Və ya Həllacın var dişləri, Qırılmaz kirişləri, Vurun-vurun keçəni, Tamam olsun işləri. Dəymə-dəymə qoy dursun, Həllac görsün qudursun, Toxmağı güclü vursun.[6]

Keçələrin hazırlanması prosesi[redaktə | əsas redaktə]

Keçə hazırlanarkən yerinin hamarlığı, genişliyi və rahatlığı da nəzərə alınmalıdır. Keçəçilik sənətində həllаclаr qohum-qonşunun qüvvəsindən də istifаdə edərdilər, çünki keçənin bаsılmаsı prosesində хeyli аdаmın iştirаk etməsi tələb olunurdu.

Keçə nümunəsi

Həllаclаr bəzən keçələrin ortаsınа nахış dа sаlırdılаr. Bunun üçün müəyyən rəngə boyаdılmış ipi keçənin üzərinə qoyub toхmаqlа döyərdilər. Belə olduqdа ip keçənin üzərinə həkk olunurdu. Keçələr yunun tərkibindən asılı olaraq ağ, qara və qəhvəyi rəngdə olurdu. Bunların içərisində isə ən qiymətlisi ağ rəngli yundan hazırlanmış keçələr sayılırdı. Bununla yanaşı, qırmızı, yaşıl, narıncı rənglərə boyanmış bəzəkli keçələr də hazırlanırdı. Belə keçələrə nəmənd deyərdilər. Nəmənd, heybə, yəhərüstü, tərlik və başqa keçələrin bəzəkləri əsasən zoomorf (dağ keçisi, ceyran, aslan, heyvanların döyüş səhnələri), həndəsi (romb, düzbucaq, üçbucaq), nəbati (budaq, gül-çiçək), kosmoqonik (ay, günəş, ulduz) ornamentlərindən, həmçinin "zəncir", "qoç buynuzu", "qaz ayağı", "ürək" və s. naxışlardan ibarət olurdu.[7] Keçəçilik böyük gəlir gətirən sahədir. Xüsusən müasir dövrdə, turizmin inkişaf etdiyi bir vaxtda keçədən düzəldilmiş bəzəkli məişət əşyaları, baş geyimləri, gödəkcələr diqqəti daha çox cəlb edir. Digər tərəfdən hazırda Naxçıvanda qoyunçuluğun inkişafı bu sahənin və xalçaçılığın inkişafı üçün ciddi xammal bazasının olduğunu söyləməyə imkan verir.[3]

Mənbə[redaktə | əsas redaktə]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. Homer. İlliada. Bakı: “Öndər nəşriyyatı”, 204, 528 s. (tərcümə edəni Mikayıl Rzaquluzadə)
  2. Heredot. Tarix. Doqquz кitabda, Birinci hissə. Azərbaycan dilinə tərcümə edən Pənah Xəlilov. Baкı: Azərnəşr, 1998, 329 s.
  3. 1 2 3 4 Bünyadov T., Məhərrəmova S. Keçəçilik // Azərbaycan etnoqrafiyası, 3 cilddə, I c., Bakı: Şərq-Qərb, 2007, s. 463-469
  4. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/belge/1-17480/hunlar-doneminde-tepme-kececilik.html
  5. Qədirzadə H.Q. Cəhriçay vadisi. Naxçıvan: Qızıl dağ, 2007, 160 s
  6. Abdulla B. Əmək nəğmələri // Azərbaycan ədəbiyyat tarixi, 6 ciliddə, I c., Bakı: Elm, s. 155-165
  7. http://www.kaspi.az/news/a-8684.html