Yarğanotu

Yarğanotu
Yarğanotu
Elmi təsnifat
	Domen: Eukariotlar Klad: Diaphoretickes Ranqsız: Arxeplastidlər Aləm: Bitkilər Klad: Streptofitlər Klad: Ali bitkilər Klad: Çoxsporlu bitkilər Klad: Borulu bitkilər Klad: Toxumlu bitkilər Klad: Çiçəkli bitkilər Klad: Evdikotlar Klad: Bazal evdikotlar Klad: Superrozidlər Klad: Rozidlər Klad: Malvidlər Dəstə: Kələmçiçəklilər Fəsilə: Kələmkimilər Cins: Yarğanotu
Beynəlxalq elmi adı
	Thlaspi L., 1753[…];
ITIS	23419
NCBI	13287
EOL	39284

Yarğanotu (lat. Thlaspi) — bitkilər aləminin kələmçiçəklilər dəstəsinin kələmkimilər fəsiləsinə aid bitki cinsi.

Bir və ya çoxillik otlardır. Yarpaqları oval formalı, çiçəkləri ağ, bəzən çəhrayı olur. Meyvəsi buynuzcuqdur, Avropa, Asiya və Şimali Amerikada 70, Azərbaycanda isə 8 növü yayılmışdır. Bunlardan üçü (Th. armenum, Th. szovitsianum, Th. rostratum) Azərbaycan florası üçün endemdir. Bəzi növlərinin (Th. arvense) yarpağında C vitamini olduğu üçün yeyilir.

İstinadlar

↑ Ihsan Ali Al-Shehbaz. A generic and tribal synopsis of the Brassicaceae (Cruciferae) (ing.). // Taxon: Official News Bulletin of the International Society for Plant Taxonomy. Utrecht, Vienna, Bratislava: International Association for Plant Taxonomy, Wiley. oktyabr 2012. Vol. 61, Iss. 5. P. 945. ISSN 0040-0262; 1996-8175 DOI.
↑ Carolus Linnaeus. Genera plantarum eorumque characteres naturales, secundum numerum figuram, situm, & proportionem omnium fructificationis partium (lat.). 5 Holmia. 1754. S. 292. DOI.

Mənbə

Јарғаноту // Азәрбајҹан Совет Енсиклопедијасы: [10 ҹилддә]. V ҹилд: Италија—Куба. Бакы: Азәрбајҹан Совет Енсиклопедијасынын Баш Редаксијасы. Баш редактор: Ҹ. Б. Гулијев. 1981. С. 80.

Həmçinin bax

[_2116e4489cb03503-1] Ihsan Ali Al-Shehbaz. A generic and tribal synopsis of the Brassicaceae (Cruciferae) (ing.). // Taxon: Official News Bulletin of the International Society for Plant Taxonomy. Utrecht, Vienna, Bratislava: International Association for Plant Taxonomy, Wiley. oktyabr 2012. Vol. 61, Iss. 5. P. 945. ISSN 0040-0262; 1996-8175 DOI.

[_a8c5fbb284f8fb4a-2] Carolus Linnaeus. Genera plantarum eorumque characteres naturales, secundum numerum figuram, situm, & proportionem omnium fructificationis partium (lat.). 5 Holmia. 1754. S. 292. DOI.

[1]

[2]