Xəlifə sultan əl-Hüseyni

Vikipediya, azad ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search

Xəlifə sultan əl-Hüseyni (1590, İsfahan1654, Behşəhr, Mazandaran ostanı) — Səfəvilər dövründə vəzir, sonra baş vəzir (1645-1648).

Xəlifə sultan əl-Hüseyni
fars. سید علاءالدین سلطان‌العلماء آملی
Khalifa Sultan and Abbas II part 2.jpg 19-cu əsrə aid Dehli rəsmi olan Səfəvilərin baş vəziri (solda), çox güman ki, Xəlifə sultan və II Şah Abbas (sağda).
bayraqSəfəvi imperiyasının baş vəziribayraq
1623/1624 — 1632
Sələfi Salman xan Ustaclı
Xələfi Mirzə Talıb xan
bayraqSəfəvi imperiyasının baş vəziribayraq
1645 — 1654
Sələfi Sarı Tağı
Xələfi Məhəmməd bəy Təbrizi
Şəxsi məlumatlar
Doğum tarixi 1592/1593
Doğum yeri İsfahan (əslən Amül)
Vəfat tarixi 5 mart 1654
Vəfat yeri Əşrəf, Mazandaran
Atası Mirzə Rəfi əd-Din Məhəmməd
Anası Adı açıqlanmayan Mərəşi zadəgan qadın
Həyat yoldaşı Xanağa bəyim

Həyatı[redaktə | əsas redaktə]

Əsl adı Seyid Əlaəddin ibn Mir Rəfiəddin Məhəmməd bin Mir Şücaəddin Hüseynidir. Xəlifə sultan kimi tanınırdı. Xəlifə sultan Təbriz şəhərində anadan olmuşdu. Seyid əsillidir. Onlara Mərəşiyyə seyidləri deyirdilər. I Şah Abbas Səfəvinin anası tərəfdən qohumu idi.

I Şah Abbas Səfəvinin vaxtında vəzir idi. Şah Səfi hakimiyyətə gəldikdən sonra 1632-ci ildə onu həmin vəzifədən kənarlaşdırdı. Onun yerinə Mirzə Əbutalib xan Ordubadi təyin olundu.

I Şah Abbas Səfəvinin vaxtında adi vəzir olan Xəlifə sultan 1645 –ci ildə, II Şah Abbas Səfəvi tərəfindən vəziri əzəm vəzifəsinə yüksəldi.[1] Gürcü müəllifi Parsadan Qorqicanidze yazır: "Qorçubaşı Canı xan etimadəddövlə Mirzə Tağını öldürdü. Onun ölümünün səkkizinci günündə etimadəddövlə vəzifəsini Xəlifə sultana verdilər.[2]II Şah Abbas Səfəvinin hakimiyyətinin ilk illərindəki daxili çəkişmələr dövləti zəiflətmiş və onun fəal xarici siyasət aparmaq imkanlarını məhdudlaşdırmışdı.

Xəlifə sultan əl-Hüseyni 1653-cü ildə Mazandaranda vəfat etdi.

Həmçinin bax[redaktə | əsas redaktə]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. Məhəmməd Tahir Nəsrabadi, Təzkireyi-Nəsrabadi, Tehran, 1317, səh.15-16.
  2. Парсадан Горгиджанидзе, История Грузии, Тбилиси, «Мецниереба», 1990, ст.105-106.