Ad günü (film, 1977)

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar
Ad günü
Ad günü (film, 1977).jpg
Rejissor: Rasim Ocaqov
Ssenari müəllifi: Rüstəm İbrahimbəyov
Operator: Zaur Məhərrəmov[1]
Rəssam: Kamil Nəcəfzadə[1]
Bəstəkar: Emin Sabitoğlu[1]
Səs operatoru: Akif Nuriyev[1]
Montaj: Gülşən Səlimova
Rollarda: Hacı İsmayılov
Şəfiqə Məmmədova
David Uplisaşvili
Şükufə Yusupova
E. Qasımov
Sədayə Mustafayeva
Hüseynağa Sadıqov
Fuad Poladov
Ağahüseyn Kərimov
Rafiq Əzimov
Janr: dram
İlk baxış tarixi: 11 fevral 1977
26 yanvar 1978(Moskva, Ümumittifaq televiziyası)[2]
Dil: azərbaycanca
Ölkə: Flag of the Azerbaijan Soviet Socialist Republic.svg Azərbaycan SSR
İstehsalçı qurum: "Azərbaycanfilm" kinostudiyası
Filmin növü: tammetrajlı bədii film
Rəng: rəngli[1]
Vaxt: 01:11:53
İl: 1977
Film çəkilən yerlər: Bakı
Texniki məlumatlar: 8 hissə
2200 metr[1]
IMDb səhifəsi

Ad günü filmi rejissor Rasim Ocaqov[1] tərəfindən 1977-ci ildə[1] ekranlaşdırılmışdır. Film Mərkəzi Televiziyanın (Moskva) sifarişi ilə "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında[1] istehsal edilmişdir. Lirik-psixoloji film həqiqi dostluq haqqındadır. Filmi "Dost haqqında söhbət" də adlandırmaq olar. Kinolentin qəhrəmanları bizim müasirlərimizdir: müxtəlif xarakterli, müxtəlif dünyagörüşlü insanlardır. Burada əxlaqi-etik məsələlərə toxunulur, müasirlərimizin mənəvi aləminin zənginliyi tədqiq edilir.[1] Filmə 1978-ci ildə Azərbaycan dövlət mükafatı, 1979-cu ildə Bakıda VIII Ümumittifaq televiziya filmləri festivalında I mükafat və 1980-ci ildə Berlində ADR televiziyasının diplomu verilmişdir. Filmdə əsas rolları Hacı İsmayılov[1], Şəfiqə Məmmədova[1], David Uplisaşvili, Şükufə Yusupova, E. Qasımov, Sədayə Mustafayeva, Hüseynağa Sadıqov, Fuad Poladov, Ağahüseyn KərimovRafiq Əzimov ifa edirlər.

Məzmun[redaktə | əsas redaktə]

Lirik-psixoloji film həqiqi dostluq haqqındadır. Filmi "Dost haqqında söhbət" də adlandırmaq olar. Kinolentin qəhrəmanları bizim müasirlərimizdir: müxtəlif xarakterli, müxtəlif dünyagörüşlü insanlardır.[1] Burada əxlaqi-etik məsələlərə toxunulur, müasirlərimizin mənəvi aləminin zənginliyi tədqiq edilir.[3]

Film şəkili müəllim Mustafanın (Hacı İsmayılov) Bakıya ezamiyyət səfəri ilə başlayır. Qohumu Nazimin (Fuad Poladov) evində qonaq qalan Mustafa poçt şöbəsində xoşagəlməz təsadüf nəticəsində Fəridə (Şəfiqə Məmmədova) ilə tanış olur. Mustafa Fəridəyə ona Bakını göstərməyi təklif edir. Digər tərəfdən kadrda Əlinin ailəsi görünür. Əli (David Uplisaşvili) oğluna ad günü etmək və uşaqlıq dostlarını bir araya yığmaq qərarına gəlir. Qapı-qapı gəzib dostlarını dəvət etdikdən sonra Əli ad günü tədbirinə ciddi cəhdlə hazırlaşır. Fəridə ilə Bakını gəzən Mustafa isə Fəridəni evinə yola salarkən güclü yağış yağır və Fəridə onu yağış kəsənəcən evinə qonaq dəvət edir. Əlinin isə tədbiri baş tutmuşdur, qonaqlar bir yerə yığışmış, deyib-gülüb əylənirlər. Fəridə yağışın kəsmədiyini görcək Mustafaya onun evində qalmağı təklif edir və ona mətbəxdə yataq qurur. Əli isə həyəcan və yorğunluqdan tədbirin yarısında yatır. Dostlar isə öz kefindədirlər. Gecənin yarısında yağış kəsir və Fəridə Mustafaya öz evinə getməsini məsləhət bilir. Nəticədə Mustafa gecə vaxtı tanımadığı Bakının küçələrində qalır. Əli oyanır, görür ki, tədbir bitib və hamı dağılışıb. Kor-peşman eyvana çıxır və yoldan keçən Mustafanı görür; tez onun dalınca qaçıb evinə qonaq dəvət edir. Və onlar əsl ad gününü qeyd edirlər...

Bu filmdə insan tədqiq və təsvir olunur, onun məişəti və yaşayışı, gündəlik həyatı ekranda canlandırılır.[4]

Çəkilişlər[redaktə | əsas redaktə]

Rasim Ocaqov: "Ad günü"nün ssenari variantında qəhrəman ümumi mənada azərbaycanlıdır. Moskvaya gedib Mərkəzi Poçtda bir qadınla görüşür. Rejissor ssenarisini işləyəndə mən Rüstəmə dedim, nəyimizə lazımdır Moskva? Qoy qəhrəman Mustafa adlı bir şəkili olsun, Bakıya gəlib şəhərli qadınla görüşsün. Heç ağlıma gəlməzdi, bu da başıma bir əngəl olacaq. Film Ümumittifaq Mərkəzi Televiziyası ilə nümayiş etdiriləndən sonra, şəkililər o ki var, dalımca söydülər. "Bu nədi, bizi biabır eləyib. Atası Şəkidə adla olan bir kişinin oğlu, Şəkinin çörəyini yeyib-böyümüş bu adam, bütün İttifaqa şəkilini səfeh kimi təqdim eləyib. Yəni şəkili bu qədər əfəl oldu ki, gözəl bir xanımın dəvətiylə gecə onun evinə getsin, sonra da heç bir şey eləmədən yağışın altında yetim kimi bayıra atılsın?!". Bu sözləri evdən də, tanış olanlardan da, tanış olmayanlardan da eşidirdim. Açığını deyim, qaçırdım bu söz-söhbətlərdən, bezmişdim. Elə o filmdən sonra tövbə elədim Şəki mövzusuna bir daha qayıtmağa. Yalnız iyirmi ildən sonra "Həm ziyarət, həm ticarət" filmində yenidən şəkili Mustafanı ekrana qaytardım. Yenə əfəl sifətində. Yadınızdadır da, onu İstanbulda uşaq kimi aldadıb soyurlar. Film ekranlara çıxandan sonra gözlədim, yenə həmyerlilərim məni danlayıb-qınayayaqlar. Amma belə olmadı. Ya bu illər ərzində mən dəyişmişdim, ya da bizim yerlərin camaatı. "Ad günü"nün başqa sərgüzəştləri Moskvada oldu. Onu qəbul edəndə, təxminən, iyirmi düzəliş verdilər. Rüstəm həyatı bilən və çox praqmatik adamdır. Onun təkidiylə mən də bu düzəlişləri etməyə razı oldum, təki əsas dramaturji özək dəyişməsin və film ekranlara çıxsın. Məsələn, o zaman ölkədə ət-yağ qıtlığı vardı. Filmin qəhrəmanı bazara girəndə piştaxtada parça-parça ətlər asılmışdı. Dedilər, onu çıxarın, camaatı cırnatmaq lazım deyil. Nə olar, çıxartdıq. Beləcə, iyirmiyə yaxın xırda çıxarış etdik.[5]

Kənan Məmmədov: Filmin çəkilişlərinə 1976-cı ildə başlanılıb. İstehsal müddəti təxminən 2-3 aya qədər davam edib.[6]

Hacı İsmayılov Mustafa rolunda

Hacı İsmayılov: Bu film həm Rasim Ocaqovun, həm mənim sözün əsl mənasında doğum günümüz, ad günümüz oldu. Həmişə demişəm və deyəcəyəm. Məni kinoda kəşf edən, o möcüzəli aləmə daxil edən Rasim müəllim olub. Əslində, mən kinostudiyaya dublyaj üçün getmişdim. Bir gün bufetdə çay içirdim, qəfildən Rasim Ocaqov mənə yaxınlaşdı ki, yeni bir film çəkirəm. “Ad günü” filminə fotosınaq üçün gəl, səni dəvət edirəm. O zamanın nəhəng aktyorlarına baxanda həmişə özüm geri çəkilirdim ki, “yox, mən kinoluq deyiləm”. Fotosınaq və kino sınağı da uğurlu olandan sonra məni filmə çəkdilər. Rasim Ocaqov əslində risk elədi, çünki yaradıcılığına yaxşı bələd olmadığı, heç vaxt kinoda çəkilməyən bir gənc aktyorla uğur qazanmaq onun bir peşəkar kimi özünə necə güvəndiyini, öz işini necə yaxşı bildiyini göstərir. Sonra başqa filmlərdə də işlədik. Biz şəkilinin nə qədər saf, təmiz insan olduğunu üzə çıxarmaq istədik. Buna da nail olduq.[7]

Kənan Məmmədov: Mustafanın avtobus səhnəsi Kürdəmir-Bakı yolunda lentə alınıb. Asanlıqla başa gələn bir səhnə oldu. Xüsusi nələrsə tələb etməyən bir epizod idi.[6]

Kənan Məmmədov: Poçt səhnəsi keçmiş “Baş Poçtamt İdarəsi”ndə real interyerdə ekranlaşdırılmışdı. Oradakı insanlar, yaşlı kişi, qadın hamısı kütləvi səhnənin iştirakçıları idilər. Hazırda belə bir idarə yoxdur.[6]

Kənan Məmmədov: Filmdə gördüyünüz səhnələrin əksəriyyəti əsasən Bakı küçə və meydanlarında lentə alınıb. Orada olan mühüm dekor çəkilişlərini kinostudiyanın pavilyonlarından birində həyata keçirdik. Əsas dekorasiya işi isə evlərin qurulması idi. Bildiyiniz kimi evlərdən biri baş qəhrəman Əlinin, digəri isə poçt işçisi Fəridənin evi idi. Hər ikisi kinostudiyada qurulmuş evlər idi. Sadəcə ustalıqla tikilmişdi deyə, tamaşaçıda real ev təəssüratı yaradır. Bu da Kamil Nəcəfzadənin peşəkarlığının nəticəsi idi.[6]

Kənan Məmmədov: Bazar səhnəsinə hazırlıq prosesində bir neçə variant üzərində çalışdıq. Əvvəl istədik ki, pavilyon quraq, sonra qərara gəldik ki, çəkilişləri Sirkin yanındakı “Təzə bazar”da həyata keçirək. “Təzə bazar” adlanmağına baxmayın, oranın ən az 70 yaşı var. O vaxt həmin bazar indiki kimi deyildi. İndi orada bazarlıq qalmayıb, hər şey dəyişib, artıq müxtəlif cihazlar, dəmir-dümür satılan bir yerə çevrilib. Əvvəl isə səliqə-səhman var idi, o dövrdə Bakının ən böyük bazarı sayılırdı. Bazarın içində isə ət satılan böyük bir ərazi vardı. Əvvəlcədən baş rejissor, baş operator, mən birlikdə gedib həmin yerlərə baxdıq, çəkiliş aparacağımız yerləri müəyyən etdik. Epizodun təbii alınması üçün qərara gəlindi ki, bunu kütləvi səhnə şəklində çəkək. Amma gördük ki, mümkün deyil, bazar elə qəliz yerdir ki, çəkiliş müddətində orada olan hamı kameraya baxırdı. Bu səbəbdən də həmin səhnəni gizlin çəkdik. Uzun fokuslu obyektivlə işlədik, çalışdıq ki, kameranı gizlədək. Əlinin ət aldığı səhnədən başqa hamısı - meyvə sıralarında girib onlardan dadması, tərəvəzlərlə maraqlanması, xiyarı dişləməsi bazardakı satıcılardan xəbərsiz çəkilmişdi. Ət səhnəsi böyük planda çəkildiyindən elə də problem olmadı. (yəni bazardakı hamının kameraya tərəf baxması). Onu çəkəndə satıcının xəbəri var idi. Filmdə maraq doğuran, canlı səhnələrdən biridir.[6]

Kənan Məmmədov: Baş qəhrəman Əlinin bazarlıqdan qayıdarkən pilləkənlərlə evə qalxdığı səhnə real interyerdə çəkilib. Həmin ev hazırda Texniki Universitetin yaxınlığındakı Rasim Ocaqovun barelyefi vurulan binanın yaxınlığında yerləşir. Mustafa və Fəridənin yağışa düşdükləri səhnə də orada ekranlaşdırılıb.[6]

Qonaqlıq səhnəsi

Kənan Məmmədov: Qonaqlıqda Yaşar Nuri, Tariyel Qasımov, Səməndər Rzayev və başqaları çəkilirdi. Bir epizodda Səməndər ayağa durub sağlıq deyir. Aparat getdikcə ondan uzaqlaşır və ümumi plana keçir. Bildiyiniz kimi, film çəkilişlərində araq şüşələrinə su, şampan şüşələrinə çay və limonad tökülür. Yəni, real içki olmur. Əks təqdirdə, içki səhnəsi 3-4 dubla çəkilərsə, aktyorun aqibəti yaxşı olmaz. Dubl çəkilməyə başladı. Səməndər Rzayev sağlıq deyir ki, “bunu içək dostluğun, qardaşlığın, birliyin şərəfinə” və s. Badəni qaldırıb içən kimi Səməndər başladı qışqırmağa: “Ə, bu nədir, ay Rasim? Biz o qədər acizik ki, şampan şərabı da içə bilməyək? “Stop kadr” deyildi və səhnənin çəkilişi dayandı. Səməndər Rzayev canfəşanlıqla bildirdi ki,” əşşi bu nədir, mən sağlıq deyirəm, çayı doldurmusuz bura”. Rasim Ocaqov başa düşdü ki, real şampan şərabı olmasa, mümkün olmayacaq. Çəkilişi 10-15 dəqiqəliyinə saxladıq. İşçilərdən biri dükana qaçıb 4-5 şüşə şampan şərabı aldı. Yalnız bundan sonra çəkiliş davam etdi.[6]

Kənan Məmmədov: Əlinin uşağı obrazında oynayan kinostudiyanın dublyaj redaksiyasında çalışan Rafiq adlı bir işçinin övladı idi. Qonaqların hamısının gəlib səbəbkarı gözlədiyi səhnədə uşaq anasının qucağından düşüb o biri otağa gedir. Həmin epizodda uşağın ağlaması üçün onu çimdiklədilər[6]

Kənan Məmmədov: Qonaqlıq səhnəsinin çəkilişlərindən bir gün əvvəl Rasim Ocaqov məni yanına çağırıb dedi ki, “ssenaridə olmayan bir personajı filmə salmaq istəyirəm: dolma yeyən adam. Xahiş edirəm ki, bu rolu sən oynayasan”. Mən dedim ki, “yox ey, Rasim müəllim, mənim o qədər işim, problemim var, kostyumda oturub filmə çəkilməyə həvəsim yoxdur”. Rejissor təkidlə dedi ki, “mənə problem haqqında danışma. O səhnəni çəkəndə kostyum geyinib orda oturacaqsan, vəssalam”. Razılaşmaqdan başqa çarəm qalmadı. Həmin obrazın mahiyyəti onun qarınqulu olduğunu göstərmək idi. Yəni, hamının başı sağlığa, söhbətə qarışıb, amma bu kişi dolma yeməklə məşğuldur. Arada da qapını açıb, “a bala gəlin də, harda qaldız” deyirəm. Yemək zamanı hətta orda bildirirəm ki, “dolma mənim ən sevdiyim yeməkdir”. Aktyor olmasam da, çalışdım ki, öhdəsindən gəlim. Daha sonra film dövlət mükafatı alanda Rasim müəllim mənə dedi ki, “hər filmimdə sənə qısaca da olsa, bir rol verəcəm.[6]

Yağış səhnəsi

Kənan Məmmədov: Nə qədər güclü yağış yağsa belə, heç bir halda real yağışda film çəkilmir. Məsələ burasındadır ki, yağış damcılarını kadra salmaq olmur. Buna görə də mütləq süni yağıntıdan istifadə edilməlidir. Yağış səhnəsi bitəndə təkcə Hacı və Şəfiqə xanım yox, hamımız suyun içində idik. Mustafanın Fəridənin evindən çıxandan sonra yolboyu hərəkəti keçmiş Əzizbəyov heykəlinin yanındakı ”Almaz” zərgər mağazasında lentə alınmışdı. Ora iki böyük yanğınsöndürən maşını çağırılmışdı. Yağış səhnəsi çəkiləndə təkcə səhnə deyil, həm də ön planda da su görülməlidir. Əks təqdirdə, tamaşaçıda elə təəssürat yaranar ki, yağış ancaq aktyorların üstünə yağır.[6]

Kənan Məmmədov: Mustafanın pis vəziyyətdə, kor-peşman, əynində ağ plaşla üstündən su tökülərək getməsi səhnəsi araba ilə çəkilib. O səhnəni Zaur Məhərrəmovla birgə çəkirdik. Fokus məsələsinə də mən baxırdım. Böyük polietilenə bükülmüş kamera və biz suyun içində idik. Əsas məsələ o idi ki, kameranın ekranına su dəyməsin. Biz o səhnəni çəkəndə Rasim Ocaqov qucağında sarı yarpaqlarla dayandı. Çəkiliş gedə-gedə yarpaqları kameranın qarşısında səpələməyə başladı. Rasim müəllim o qədər real insan idi ki, burada da payız fəslinin reallığını əks olunmasını istəyirdi. Bunu etməklə guya ağacdan yarpaq düşməsini əks etdirirdi.[6]

Hacı İsmayılov: Onun çəkilişinə gecikmək, ya da hazırlıqsız gəlmək mümkün deyildi. "Ad günü" filmi çəkiləndə mənə səhər saat 7-də kinostudiyaya gəlməyi tapşırdı. Hər gün gəlirdim, görürdüm, xadimələrdən başqa heç kəs yoxdu. Saat 8-də kostyumçu qadın gəlirdi. Mən roluma uyğun geyinirdim. Bir saat sonra qrimçi gəlirdi, qrim eləyirdim. Fikirləşməyə başladım: mən niyə bu qədər erkən gəlirəm? Sonra bildim Rasim Ocaqov bunu bilərəkdən edir. Çünki çəkiliş vaxtını gözləyə-gözləyə ssenariyə baxıb öz-özümə məşq etməyə məcbur olur, daxilən hazırlanırdım. Səhər saat 10-da çəkiliş başlayır, saat 2-də başa çatırdı.[2]

Hacı İsmayılov: Bir dəfə "Ad günü" filminin çəkilişinə gecikmişdim, Rasim müəllimdən üzr istədim. Dedi, əşi, eybi yox, gecikmisən, əcəb eləmisən. Çəkilişdən sonra biz bir aktyorun ad gününü qeyd eləməyə gedəcəkdik, buna görə pul yığılırdı. Pulun pul vaxtında 10 manat verdim, amma gedəndə məni dəvət eləmədilər, bu mənə dərs oldu, başa düşdüm ki, çəkilişə gecikmək olmaz.[8]

Tariyel Qasımov: Mən Bolqarıstandan yenicə gəlmişdim. Mənə zəng elədilər ki, studiyaya gəlim. Mən də Rasim müəllimə dedim ki, təzə aldığım pencəyi hələ geyinməmişəm, bu çəkilişdə geyinərəm. Rasim Ocaqov çox bəyənmişdi. O pencəyi birinci dəfə o kinoda geyinmişəm.[9]

Çəkilişlərdən sonra[redaktə | əsas redaktə]

"Ad günü"nün ilk tamaşaçıları Azərbaycanın o zamanki rəhbəri Heydər Əliyev və o vaxt Bakıda olan SSRİ-nin İrandakı səfiri Aleksandr Vinoqradov oldu. Film onların çox xoşuna gəldi. “Ad günü” Respublika Dövlət Mükafatına layiq görüldü.[2] Vinoqradov İrana qayıdanda Ulu Öndərimizdən xahiş etmişdi ki, filmin bir nüsxəsini onlara versinlər.[10]

Film Mərkəzi televiziya ilə nümayiş etdirildikdən sonra rejissor Moskva sakini V.Sidorenkodan məəkub (1977) alır. Məktubda deyilirdi: "Televiziya iləbaxdığım "Ad günü" filminə görə sağ ol! Ağıllı, istedadlı, xeyirxah və təmənnasız insanla görüşdən özümü xoşbəxt hesab edirəm. Yalnız bu keyfiyyətlərə malik insan öz qəhrəmanlarını belə görər və səhv etmədən aktyorları tapa bilərdi. Bəzi səhnələr məncə "Çaplinsayağıdır".[4] "Ad günü" professional filmdir..."

Maraqlı faktlar[redaktə | əsas redaktə]

Film yazıçı Rüstəm İbrahimbəyovun[1] "Ad günü" və "Ezamiyyət" hekayələri üzrə ekranlaşdırılmışdır.[1]

Film Mərkəzi Televiziyanın (Moskva) sifarişi ilə çəkilmişdir.

Filmin sonunda "Nazilə" instrumental musiqi havası səslənir. Qarmon ifaçısı Aftandil İsrafilov, stulda çalan isə Ramiz Həsənovdur.[9]

Rəy[redaktə | əsas redaktə]

Rasim Ocaqov: Bəs Hacı İsmayılov? "Ad günü"nə qədər məgər o, kinoda çəkilmişdi? İndi mənə elə gəlir ki, bizim kinoulduzlarımızın siyahısında Hacının da adı mütləq çəkilməlidir. Onun yaratdığı Mustafa nəinki bizdə, ümumiyyətlə, kinoda qeyri-adi qəhrəmandır. İlk baxışda zəif insandır, bəli, əfəldir. Amma həllediyci məqamlarda onda daxili qüvvəyə bir fikir verin.[5]

Mükafatlar[redaktə | əsas redaktə]

26 dekabr 1978-ci ildə filmə Azərbaycan dövlət mükafatı verilmişdir.[3]

1979-cu ildə Bakıda VIII Ümumittifaq televiziya filmləri festivalında filmə I mükafat verilmişdir.[3]

1980-ci ildə Berlində filmə ADR televiziyasının diplomu verilmişdir.[3]

Rollarda[redaktə | əsas redaktə]

Hacı İsmayılov — Mustafa
Şəfiqə Məmmədova — Fəridə
David Uplisaşvili[1] — Əli
Şükufə Yusupova[1] — Rəna
E. Qasımov — Əlinin oğlu
Sədayə Mustafayeva — Əlinin anası
Hüseynağa Sadıqov — Əlinin atası
Fuad Poladov[1] — Nazim
Ağahüseyn Kərimov — Həmid dayı
Rafiq Əzimov — Səlim
Səməndər Rzayev — Faiq
Yaşar Nuri — Eldar
Ramiz Məlikov — Əlinin dostu
Tariyel Qasımov — Həsən
Gülşən Qurbanova — Şeyda
Muxtar Maniyev — briqadir
Kənan Məmmədov — Namiq
Larisa Xələfova — Eldarın rəfiqəsi
Viktor Şerbakov
T. Məmmədov — Tofiq
Dinarə Yusifova — qonaq
Eldəniz Rəsulov — Əlinin dostu
Rüstəm Bəqdəlov — qonaq
Şəmsi Şəmsizadə — qonaq
Muxtar Avşarov — bufetçi
Məmmədkamal Kazımov — satıcı
Cahangir Aslanoğlu — poçt şöbəsindəki adam
Əliheydər Həsənzadə — heykəlin yanındakı adam

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 Aydın Kazımzadə. Azərbaycan kinosu - 1 (filmlərin izahlı kataloqu (1898-2002)). Bakı: 2003, səh.93.
  2. 2,0 2,1 2,2 İNSAN REJİSSORU
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Aydın Kazımzadə. Azərbaycan kinosu - 1 (filmlərin izahlı kataloqu (1898-2002)). Bakı: 2003, səh.94.
  4. 4,0 4,1 Azərbaycan kinematoqrafçıları [Mətn: portretlər /A. Kazımzadə; elmi red. R. Bədəlov, red. S. Cəfərli, naşir. T. Vəlixanlı; Azərb. Döv. Mədəniyyət və İncəsənət Un-ti; Azərb. Döv. Filmfondu]
  5. 5,0 5,1 EL jurnali Rasim Ocaqov: "MƏN KİNODA SÖZÜMÜ DEMİŞƏM!"
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 Kadrarxası: “Səməndər Rzayev “Ad günü” filmində çəkilişi saxlayıb, rejissordan əsl şampan tələb etdi”
  7. Rasim Ocaqovun kino kimi həyatından
  8. “Ocaqovun bu hərəkəti mənə dərs oldu”
  9. 9,0 9,1 Bizim kino 13.02.2016
  10. “Ulu öndər “Ad günü” filminə baxandan sonra…”

Mənbə[redaktə | əsas redaktə]

Əbluc, H. "Ad günü" [Rüstəm İbrahimbəyovun "Ezamiyyət" və "Ad günü" hekayələri əsasında çəkilmiş eyniadlı film haqqında] //Ədəbiyyat və incəsənət.- 1977.- 18 iyun.- səh. 6.

Rəhimli, İ. "Kövrək hisslərin nikbinliyi" [R. İbrahimbəyovun "Ad günü" filmi haqqında] //Kommunist.- 1978.- 28 yanvar.

Ağakişi Kazımov. "Yaxın ürəklər" ["Ad günü" filminin Respublika Dövlət Mükafatına təqdim olunması haqqında] //Ədəbiyyat və incəsənət.- 1980.- 28 mart.- səh. 6.

Азербайджанской ССР кинематография. Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 13.

Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 246; 304.

Xamis Muradov. Kinofabrikdən başlanan yol. Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 4.

Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 180; 218; 220-223; 268; 278.

Azərbaycan Milli Ensiklopediyası: Azərbaycan. Ramiz Məmmədov. Kino. Azərbaycan Milli Ensiklopediyası Elmi Mərkəzi, 2007.- səh. 816.

Nadir Bədəlov. "Bizim kino". Rasim Ocaqovun "Ad günü" filmi haqqında. 13.02.2016

Həmçinin bax[redaktə | əsas redaktə]

Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1977-ci ilin Azərbaycan filmləri
1970-ci illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

Xarici keçidlər[redaktə | əsas redaktə]

Filmi izlə
Filmin musiqiləri (video)
Filmin musiqiləri (audio)

Filmin musiqiləri[redaktə | əsas redaktə]

Musiqi-1
Musiqi-2
Musiqi-3
Musiqi-4
Musiqi-5
Musiqi-6
Musiqi-7
Musiqi-8
Musiqi-9
Musiqi-10