Xəlifə

Xəlifə (ərəb. خليفة‎‎‎ — müavin, çanişin, varis, xələf) — Məhəmməd peyğəmbərin vəfatından (632) sonra müsəlman icması və teokratik müsəlman dövlətinin (Xilafət) dini və dünyəvi başçısı. Xəlifələr əvvəllər Məhəmməd peyğəmbərin, Ələvilər dövründən isə Allahın yer üzündə canişini (müavini) hesab edilirdilər. Abbasilər xilafətinin süqutundan (XIII əsr) sonra butün musəlmanlar üzərində dini hakimiyyət iddiasında olan bəzi müsəlman dövlətlərinin hökmdarları (məsələn, Türkiyə sultanları) xəlifə titulu qəbul etmişdilər.

İlk xəlifələr Əbu Bəkr, Ömər ibn Xəttab, Osman ibn Əffan və Əli ibn Əbu Talib olmuşlar.