Semiotika

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Keçid et: naviqasiya, axtar

Semiotika (yun. σημειωτική) — ən sadə siqnalvermə sistemlərindən tutmuş təbii dillərə və elmin formalaşdırılmış dillərinə qədər işarə sistemlərinin müqayisəli öyrənilməsi ilə məşğul olan fənn. İşarə sisteminin əsas funksiyaları aşağıdakılardır:

  • 1)Məlumatın və mənanın ifadəsinin verilməsi funksiyası,
  • 2)Ünsiyyət funksiyası, yəni dinləyici(oxucu) tərəfindən verilən məlumatın, xəbərin başa düşülməsinin təmin edilməsi, həmçinin fəaliyyətə, hərəkətə sövqetmə, emosional təsir və .s.[1]

Ədəbiyyatda semiotika[redaktə | əsas redaktə]

«Semiotika» – mətndə struktur informasiyanı daşıyan işarələrin aşkarlanmasıdır. Ümumiyyətlə, struktur-semiotik yanaşma mətni və ümumiyyətlə hər hansı əsəri onun bütün səviyyələrində təhlil etmək üçün ən funksional metodlardan biridir. Bu metodla mətnin strukturunda ilk növbədə dəyişməyən və dəyişən səviyyələr bir-birindən fərqləndirilir. Bu da əsərin süjet və obrazlarının struktur mahiyyət və mexanizmlərini üzə çıxarmağa, eyni zamanda mətnin funksional strukturunu, yəni onun «necə işlədiyini» aşkarlamağa imkan verir.[2]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. "Fəlsəfə", Bakı, "Azərbaycan Ensiklopediyası Nəşriyyat-Poliqrafiya Birliyi", 1997, səh 365
  2. Seyfəddin Rzasoy. Mifologiya və folklor: nəzəri-metodoloji kontekst. Bakı, «Nurlan», 2008. – 188 səh.