Məzrə (Cəbrayıl)

Vikipediya, azad ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search
Məzrə
39°19′ şm. e. 47°06′ ş. u.
Ölkə  Azərbaycan
Rayon Cəbrayıl rayonu
Tarixi və coğrafiyası
Mərkəzin hündürlüyü 280 m
Saat qurşağı
Məzrə xəritədə

MəzrəAzərbaycan Respublikasının Cəbrayıl rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.

Tarixi[redaktə | mənbəni redaktə et]

1918-1920-ci illərdə Azərbaycan-Ermənistan müharibəsi dövründə ermənilərin silahlı dəstəsi Məzrə kəndinə hücum edərək kəndi yandırmış, əhalinin əmlakını talan etmiş və dağıtmışdır. Hücum nəticəsində kəndin əhalisindən 5 nəfər öldürülmüşdür.[1]

1993-cü ildə Ermənistan Respublikası Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğal edilib.

5 oktyabr 2020-ci ildə erməni işğalından azad edilib.[2]

Toponimikası[redaktə | mənbəni redaktə et]

  • Məzrə oyk., sadə.
  • Cəbrayıl r-nunuri Şükürbəyli inzibati ərazi vahidində kənddir. Düzənlikdədir;
  • Qubadlı r-nun Novlu inzibati ərazi vahidində kənddir. Dağətəyi ərazidədir. Oykonim ərəb mənşəlidir. Ərəb dilində məzrə “əkin üçün yararlı yer, əkin yeri, tarla”, habelə “əkin yerləri əsasında yaranan məntəqə, oba, kiçik yaşayış məntəqəsi” mənalarını kəsb edir. Kəndin ərazisi keçmiş Zəngəzur qəzasının Şixavuz kəndinin əkin yeri olmuşdur. Yaşayış məntəqəsi XIX əsrin ortal arında həmin kənddən gəlmiş 14 ailənin burada məskunlaşması nəticəsində yaranmışdır;
  • Ordubad rayonunun Çənnəb i.ə.v.-də eyniadlı kənd. Keçmiş adı Məzrəurs olmuşdur. Güman edildiyinə görə, yaşayış məntəqəsi Nurs kəndinin Məzrə adlı əkin yerində salındığı üçün belə adlanmışdır.[3]

İqtisadiyyatı[redaktə | mənbəni redaktə et]

Əsas təsərrüfatı heyvandarlıq idi.

Həmçinin bax[redaktə | mənbəni redaktə et]

Xarici keçidlər[redaktə | mənbəni redaktə et]

İstinadlar[redaktə | mənbəni redaktə et]

  1. Mart Soyqırımı, Qarabağda Baş Verənlər[ölü keçid]
  2. "Cəbrayılın daha 3 kəndi və strateji yüksəkliklər işğaldan azad edildi". qafqazinfo.az (azərb.). 5 oktyabr 2020. İstifadə tarixi: 5 oktyabr 2020.
  3. Azərbaycan Toponimlərinin Ensiklopedik Lüğəti. Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası. Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu. Şərq-qərb Bakı-2007. səh.427