Mirzəcamallı

Vikipediya, açıq ensiklopediya
Jump to navigation Jump to search
Yaşayış məntəqəsi
Picto infobox map.png
MİRZƏCAMALLI

39°36′2″N 47°12′10″E / 39.60056°N 47.20278°E / 39.60056; 47.20278Koordinatlar: 39°36′2″N 47°12′10″E / 39.60056°N 47.20278°E / 39.60056; 47.20278


Ölkə Flag of Azerbaijan.svg Azərbaycan
Rayon Füzuli rayonu
Saat qurşağıUTC+04:00
Xəritə
Mirzəcamallı — yerləşdiyi ərazi Azərbaycan
Mirzəcamallı
Vikidatada redaktə et: Vikidatada redaktə et

Mirzəcamallı (digər tarixi adları Türkman, Tərəkəmə) – Azərbaycan Respublikasının Füzuli rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.

Tarixi[redaktə | əsas redaktə]

Mirzəcamallı оbası Hacılı camaatına qatılan оbalardan biri idi. XVIII yüzildə Türkman, XIX yüzildə Tərəkəmə adlanırdı. 1842-ci ildən bəri Qarabağ xanlığının baş vəziri Mirzə Camal bəy Məhəmmədxan bəy оğlu Hacılı-Cavanşirin adıyla bağlıdır.

1823-cü ilə aid mənbədə yazılır: Türkman оbası, оrda nökərlər, bağbanlar və çоbanlardan ibarət 12 tüstü var. Burda 3 tüstü var ki, Mirzə Xanməmmədə məxsusdur.

1842-ci ildə Mirzəcamallı оbasında 21 tüstü qərar tuturdu. 1849-cu ildə Mirzəcamallı оbasında 35 tüstü yaşam sürürdü. 1863-cü ildə Mirzəcamallı оbasında 34 tüstü köç-düşlə məşğul оlurdu. 1873-cü ildə Mirzəcamallı оbasında 41 tüstü vergi ödəyirdi. 1886-cı ildə Mirzəcamallı оbasında 43 tüstü qeydə alınmışdı. Göstərdiyimiz tüstü saylarına bəy və ruhani ailələri daxil deyil.

Toponimikası[redaktə | əsas redaktə]

Mirzəcamallı (oyk.) - Füzuli rayonunun eyniadlı inzibati ərazi vahidində kənd. Köndələnçayın sahilində, dağətəyi ərazidədir.

Yaşayış məntəqəsi Qarabağ xanları nəslindən olan vəzir və tarixçi Mirzə Camal Cavanşirə (təqr. 1773-1853) məxsus ailələrin məskunlaşması nəticəsində yaranmış va onun adı ilə adlanmışdır.[1]

Əhalisi[redaktə | əsas redaktə]

İqtisadiyyatı[redaktə | əsas redaktə]

Həmçinin bax[redaktə | əsas redaktə]

Xarici keçidlər[redaktə | əsas redaktə]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. Azərbaycan Toponimlərinin Ensiklopedik Lüğəti. Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası. Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu. Şərq-qərb Bakı-2007. səh.427