Həsən ibn Əli

Vikipediya, açıq ensiklopediya
(İmam Həsən səhifəsindən istiqamətləndirilmişdir)
Keçid et: naviqasiya, axtar
W21-1a.svg Bu səhifədə iş davam etməkdədir.

İstəsəniz, siz də kömək edə bilərsiniz:

  • Əgər məqalə yarımçıq qalıbsa, məqaləni yaradan istifadəçi ilə əlaqə qura bilərsiniz.
  • Səhifənin tarixçəsində məqalə üzərində işləmiş istifadəçilərin adlarını görə bilərsiniz.
  • Redaktələrinizi mənbə və istinadlarla əsaslandırmağı unutmayın.
Bu şablon 7 gündən çox redaktə edilməyən məqalələrdən silinə bilər.
Stop bad orthography.svg
Bu səhifədə iş davam etməkdədir.

Müdaxilə etməyə tələsməyin!
  • Əgər məqalə yarımçıq qalmışsa, məqaləni başlayan istifadəçi ilə əlaqə yaradıb məqalənin vəziyyətini onunla müzakirə edə bilərsiniz.
  • Səhifənin tarixçəsində məqalə üzərində işləmiş istifadəçilərin siyahısını görə bilərsiniz.
Bu şablon 7 gündən çox redaktə edilməyən məqalələrdən silinə bilər.
Həsən
الحسن بن علي بن أﺑﻲ طالب
Həsən
İslam Xilafətinin 5-ci Raşidi xəlifəsi
 28 yanvar 661
(ləqəbi Müctəba)
Sələfi: Əli
Xələfi: Muaviyə
 
Dini: İslam
Təvəllüdü: 4 mart 625(625-03-04)
Mədinə, Hicaz, İslam Dövləti
Vəfatı: 9 mart 670 (45 yaşında)
Mədinə, Hicaz, Əməvilər Xilafəti
Atası: Əli
Anası: Fatimə
Həyat yoldaşı: 1.Mənzur b. Zəbban Fəzarinin qızı Havlə
2.Ukbə b. Amr Həzrəcinin qızı Ümmü Bəşir
3.Təlhə b. Ubeydullah Təmiminin qızı Ümmü İshaq
4. Əbu Bəkrin nəvəsi Həfsə
5. Amr b. Suheylin qızı Hind
6.Əşəs b. Qeysin qızı Cödə
Uşaqları: 1-ci nikahdan:
oğlanları: Həsən əl-Müsənna
qızları:
2-ci nikahdan:
oğlanları: Zeyd
qızları: Ümmül-Həsən və Ümmül-Hüseyn
3-cü nikahdan:
oğlanları: Hüseyn İsrim, Təlhə
qızları: Fatimə
Digər nikah və cariyələrdən:
oğlanları: Amr, Qasım, Abdulla; Əbdürrəhman; Abdulla,
qızları: Fatimə, Ümmü Səlma və Rüqəyya.

Həsən ibn Əli (tam adı: Həsən ibn Əli ibn Əbu Talib əl-Haşimi əl-Qureyşi)— İslam Xilafətinin 5-ci Raşidi xəlifəsi; Şiələrin (Dörd, Yeddi, On iki imam şiəliyi) 2-ci imamı və xəlifəsi, 4-cü məsumu, Sünnilikdə Əhli-Beytin nümayəndəsi, səhabə.

37 yaşında ikən İmamətxilafət məqamına çatmışdır. Hicrətin 41-ci ilində Muaviyə ilə sülh etmişdir. Hökumət dövrü altı ay üç gün olmuşdur. Sülh sazişindən sonra, Mədinəyə getmiş və orada on illik yaşayışından sonra öldürülmüşdür.[1] Mədinədə Bəqi qəbiristanlığında dəfn edilmişdir. Həsən İmamət və Xilafət kimi iki vəzifəni və Müsəlmanlar arasında birliyin təmin olunması və ayrılıqlara mane olma məsələsində mühüm rol oynamış və sonunda Müaviyə ilə sülh etmək məcburiyyətində qalmışdır. Xilafət dövrü və Müaviyə ilə sülh müqaviləsi həyatındakı və sədri-İslamdakı ən mühüm inkişaf hesab olunur. Bu, həm öz zamanında ittihad səbəbi olmuş və həm də başda Şiələr olmaqla Müsəlmanların tarixi boyu dini-əxlaqi təlimləri hökmündə olmuş və hakimiyyət, müharibə və sülh kimi əsaslı anlayışların münasibətində dramatik təsirləri öz bərabərində gətirmişdir.[2]

Mövludu[redaktə | əsas redaktə]

Həsən Hicrətin 3-cü ilində Ramazan ayının ortasında Mədinədə dünyaya gəlmişdir.[3] Şeyx Kuleyni Kafi kitabında bir rəvayət nəql edərək mövludunu hicrətin 2-ci ili kimi göstərmişdir.[4]

Nəsəb, künyə və ləqəbləri[redaktə | əsas redaktə]

Əlinin böyük oğludur. İmam Həsən - deyə məşhur olmuşdur. Qüreyş qəbiləsinin Bəni-Haşim tayfasındadır.[3] Anası Məhəmmədin qızı Fatimədir. Künyəsi Əbu Məhəmməddir. Ən məşhur ləqəbi Müctəba və Təqidir, ancaq başqa ləqəbləri də var. Məsələn: Tayyib, Zəki, Seyid, Səbt və s. Məhəmməd onu Seyid (Ağa) adlandırmışdır.[5]

Adının qoyulması[redaktə | əsas redaktə]

Həsənin adının qoyulması haqqında Şeyx Səduq belə rəvayət etmişdir: Həsən dünyaya gələndə, Allah Cəbrailə Məhəmmədin (s.ə.ə) bir övladı (nəvəsi) oldu. Onun yanına get və salamlarımı və təbriklərimi təqdim edərək belə de: Şübhəsiz, Əlinin (ə.s) Sənə olan mövqe və mənzili, Harunun Musaya olan mənzil və mövqeyi kimidir; Elə isə ona (İmam Həsən) Harunun uşağına qoyduğu adı qoy. Cəbrail Allah tərəfindən Həzrət Peyğəmbərin (s.ə.ə) yanına gələrək təbriklərini çatdırdıqdan sonra belə dedi: Allah, onun adını Harunun uşağının adını qoymaqla vəzifələndirdi. Həzrət Peyğəmbər (s.ə.ə): Harunun uşağının adı nədir? Deyə soruşdu. Ərz etdi ki: Şubbər. Buyurdu ki: Mənim dilim Ərəbcədir. Ərz etdi ki: Onun adını "Həsən" qoy. Beləliklə, Həzrət Peyğəmbər (s.ə.ə) onun adını Həsən qoydu.[6]

Məhəmmədin yanında[redaktə | əsas redaktə]

Bərra belə deyir: Həsən b. Əli, Peyğəmbərin belində olduğu zaman Peyğəmbərin belə dediyini eşitdim: Allahım! Mən bunu sevirəm, sən də sev.[7] Başqa bir hədisdə Məhəmməd Həsən və Hüseyni ayaqları üzərində oturtduğu zaman belə buyurub: Bu ikisi mənim və qızımın oğullarıdır, Allahım! Mən bunları sevirəm, Sən də bunları sev və onları sevəni də sev.[8] Məhəmməd başqa bir hədisdə Həsən və Hüseyn haqqında belə buyurur: "Həsən və Hüseyn cənnət gənclərinin əfəndisidir".[9][8]" Bu iki oğlum, mənim dünyadakı iki gözəl qoxulu gülümdürlər".[10][8]," Həsən və Hüseyn (yaxud da bu iki övladım)[11] İmamdır, istər qiyam etsinlər və istərsə də sülh etsinlər". [12],"Əgər ağıl bir adamda cisimləndirilmiş olsaydı, həqiqətən Həsən olardı".[13]

Raşidi Xəlifələr dönəmi[redaktə | əsas redaktə]

Həsən uşaq olduğu zaman bir gün Əbu Bəkr minbərdə çıxış etdiyi zaman onun yanına gəlmiş və ona etiraz edərək belə buyurmuşdur: Atamın minbərindən aşağı düş. Əbu Bəkr cavab olaraq belə demişdir: Allaha and olsun ki, doğru dedin. Bu minbər mənim atamın yox, sənin atanın yeridir.[14] Həsən və Hüseyn Müsəlmanların Sasanilərlə apardıqları müharibələrə qatılmayıblar.[15] Bəzi tarixi rəvayətlərdə Həsənin bəzi müharibələrə qatılmasına dair sözlər söylənmişdir.[16] Osmanın xəlifə seçilməsi ilə nəticələnən şuranın təşkil edilməsi və Ömərdən sonrakı xəlifəliyin müəyyənləşdirilməsində Ömər Həsənin altı nəfərlik şurada şahid adı ilə yer almasını istəmişdir.[17][16] Xəlifə Osman, Əbu Zəri Rəbəzə çölünə sürgün etmək istədiyi zaman kimsənin ona müşayiət etməməsi və onunla danışmaması üçün əmr verdi və Mərvan ibn Həkəmə onu Mədinədən bayıra çıxarmasını əmr etdi. Əbu Zər Mədinədən kənara çıxarılanda heç kim bayıra çıxma və ona müşayiət etmə cürətini göstərməyib. Yalnız Əli, qardaşı Əqil, Həsən, Hüseyn və Əmmar ibn Yasir ona müşayiət etmək üçün onun yanında hazır olmuş və onunla vidalaşımışdırlar.[18] Osmana qarşı başlanan kütləvi xalq hərəkatlarında, bəzi tarixi rəvayətlərin qeyd etdiyinə görə, Əli İslamın hifzi üçün Osmanın qorunması istiqamətində bir fikrdə idi. Bu səbəbdən əsəbi üsyançıların onu öldürməsinə mane olmaq üçün onu qoruma altına almışdır. Bu səbəbdən də gənc oğulları Həsən və Hüseyni xəlifənin evinə göndərərək onu qoruma altına almışdır. Qiyamçıları dayandırmaq o qədər asan olmamış və ən sonunda bu üsyanlar Osmanın ölümü ilə nəticələnmişdir. Bu mövzu haqqında olan rəvayət mənbələrdə mübahisəli olaraq qiymətləndirilmişdir.[19][16]

Əlinin İmaməti və Xilafəti dönəmi[redaktə | əsas redaktə]

Həsən və Hüseyn, ataları Əli ilə birlikdə Siffeyn və Nəhrəvan döyüşlərində iştirak etmişdir.[20]

Cəməl döyüşü[redaktə | əsas redaktə]

Əsas məqalə: Cəməl döyüşü

Kufə Valisi Əbu Musa Əşərinin, Əlinin göndərdiyi elçilərlə birlikdə beyətini pozanlara (Cəməl döyüşünü hazırlayanlara) qarşı əməkdaşlıq etməyə yanaşmaması ilə, Əli oğlu Həsəni Əmmar ibn Yasirlə birlikdə bir məktubla Kufəyə göndərmişdir. Həsən Kufə məscidində çıxışı ilə 10 min nəfəri beyətini pozanlara qarşı müharibə meydanına cəlb etməyi bacarmışdır.[21] Həsən Cəməl döyüşündən əvvəl çıxış etmişdir.[22] Əli onu bu müharibədə ordunun sağ qanadına vəzifələndirmişdir.[23] Bəziləri Əlinin bu müharibədə, Məhəmməd Hənəfiyyəyə belə buyurduğunu nəql etmişdir: Bu nizəni al və Dəvənin (Ayşənin dəvəsi nəzərdə tutulur. Bu müharibədə çox sayda müsəlman bu dəvəyə qarşı mübarizədə ölmüşdür.) ayaq sinir damarlarını kəs. Məhəmməd Hənəfiyyə oxçuların şiddətli hücumlarından dolayı geri qayıtmışdır. Sonra Həsən nizəni alıb dəvənin ayaq sinir damarlarını kəsmişdir.[24]

Siffeyn döyüşü[redaktə | əsas redaktə]

Əsas məqalə: Siffeyn döyüşü

Siffeyn döyüşündə Əli onun şiddətli döyüşünü görəndə onu və qardaşı Hüseynin canını qorumaq məqsədilə onların geri qaytarılmaları üçün əmr vermişdir. Əli belə buyurmuşdur: "Övladlarımı döyüşdən geri çəkin, onların canlarının təhlükəyə düşməsindən və Rəsulullahın (s.ə.ə) nəslinin sona çatmasından qorxuram".[25] Döyüş zamanı Müaviyə, Həsənin, savaşdığını görəndə onu döyüş meydanından çəkmək üçün Ubeydullah b. Öməri (ikinci xəlifə Ömərin kiçik oğlunu) döyüş meydanına göndərmişdir. Ubeydullah, onu xilafət vədilə müharibədən geri çəkməyə çalışmışdır. Ubeydullah, Həsəin döyüşməklə məşğul olduğunu görəndə, yanına yaxınlaşaraq "səninlə işim var" demişdir. Həsən, döyüşdən əl çəkərək ona tərəf yaxınlaşmışdır. Ubeydullah, Müaviyənin ona olan təklifini danışmışdır. Həsən qəzəbli bir şəkildə: Bu gün və ya sabah öldürüldüyünü görür kimiyəm, ancaq şeytan səni aldatmış və bu işi sənə gözəl göstərir. Bir gün Dəməşq qadınları meyidinin üzərində sənə ağlayacaqlar. Tezliklə Allah səni üzü üstə yerə vuracaq və o şəkildə öləcəksən. Ubeydullah, çadırların olduğu yerə geri dönmüş, Müaviyə də onun halını görüncə özü cavabın nə olduğunu anlayaraq belə demişdir: "O, bu atanın oğludur ".[26] Əli hakimlik hadisəsindən sonra baş verən fitnə və münaqişələrin qarşısını almaq üçün, oğlu Həsənin çıxış etməsini və sübut və dəlillərlə insanlara hadisələrin iç üzünü danışmasını istəmişdir. Həsən atasının dediyi etmişdir.[27] Nəhcül-bəlağənin otuz birinci məktubu, Əlinin Həsənə dediyi əxlaq məzmunlu məşhur vəsiyyətidir. Siffeyndən qayıdarkən "Hazirin" adlanan yerdə bu vəsiyyətnaməni açıqlamışdır.

İmaməti[redaktə | əsas redaktə]

Xilafəti[redaktə | əsas redaktə]

Əlinin, Hicrətin 40-ıncı ildə Ramazan ayının 21-ində Cümə günü, İbn Mülcəm Muradinin tərəfindən qətlə yetirildikdən sonra Həsən şiələrə görə 2-ci imam olmuşdur. Bununla yanaşı ona həm də İslam Xəlifəliyi təklif olunmuş və o da qəbul etmişdir. Kufə əhalisi də dəstə-dəstə gələrək ona beyət etmişdir. Bunda sonra Həsən öz valilərini müəyyən etmiş və Abdullah ibn Abbası Bəsrə valisi təyin etmişdir.[28]

Müaviyə ilə müharibəsi[redaktə | əsas redaktə]

Müaviyə, Əlinin qətlə yetirildiyini və xalqın oğlu Həsənə beyət etdiyini anladıqda, insanları Həsənə qarşı qızışdırmaq və təhrik etmək üçün Kufə və Bəsrəyə iki casus göndərmişdir. Həsən hər ikisinin də həbs olunaraq lazımi cəzaya məhkum edilmələri əmrini vermişdir. Həsən ilə Müaviyə arasında qarşılıqlı məktublaşmalar baş vermişdir və Muaviyə Həsəndən xilafəti təhvil verməsini istəmişdir. Bu məktublarda Həsən, dəlilləri ilə xilafətə layiq olduğunu iddia etmiş və xilafəti təhvil verməkdən imtina etmişdir.[28] Bundan sonra Müaviyə, ordusunu hazırlamağa başlamışdır. Məmurlarına məktublar göndərərək İraq müharibəsində ona qatılmalarını istəmişdir. Müaviyə, Dahhak b. Qeys Fəxrini öz yerinə təyin edib, şəxsən ordu komandanlığını götürərək İraqa doğru irəliləməyə başlamışdır. Mənbələrə görə bu müharibədə 60 min və ya daha çox sayda əsgər Müaviyəni müşayiət etmişdir.[29]

Həsən Hücr b. Ədiyi bölgə əmirlərinin xalqı cihada dəvət etməsi üçün vəzifələndirdi. Dəvət edilənlər ilk əvvəl lənglik göstərmiş, ancaq sonradan yola çıxmışdırlar.[30] Həsən, Muğayrə b. Nöfəli Kufədə öz yerinə naib təyin etdikdən sonra Nüxeyləyə doğru hərəkət etmişdir.[31] Həsən, Müaviyəni İraqdan uzaq tutmaq üçün Ubeydullah ibn Abbası 12 min nəfərlik bir ordu ilə onun üzərinə göndərmişdir.[32] Ubeydullah b. Abbas, "Məskin" deyilən bölgəyə çatmış və orada iki ordu üz-üzə gəlmişdir. Müaviyənin əmri ilə Bəsər b. Urtat tərəfindən Yəməndə iki oğlunu itirən[31] Ubeydullah ibn Abbas, Həsənə xəyanət edərək gecə yarısı Müaviyənin qərargahına qaçmışdır. [33] Ubeydullahın qaçışı "Məskin" qərargahında orduda ruh düşkünlüyünün yaranmasına səbəb olmuşdur. Sonradan bu vəziyyət çox keçmədən Mədaində də görünməyə başlanmış və tədricən problemlərə səbəb olmuşdur.[34]

Müaviyə, gizlincə cəsuslarına göstəriş verərək İraq ordusu arasında Ubeydullah b. Abbasın yerinə keçən Qeys b. Sadın öldürüldüyü şayəsini yaymalarını istəmişdir. İnsanlar bu xəbəri eşidəndə bir-birilərinin mallarını qarət etməyə başlamış və sonda soyğunçuluq hadisəsi Həsənin qərargahına da sıçramışdır. Hətta Həsənin üstündə oturduğu kilimi və belindəki ridasını (şalını) da götürmüşdürlər.[35] Müaviyə, Muğeyrə b. Şöbə, Abdullah b. Amir və Əbdürrəhman b. Həkəmi Həsənin yanına göndərmiş və onlar, Mədaində Həsənin yanından ayrılanda belə deməyə başlamışlar: Allah, Rəsulullahın oğlu sayəsində qanların tökülməsinin qarşısını aldı, fitnə atəşini söndürdü və sülh təklifini qəbul etdi". Bu sözü eşidən xalq Həsənə hücum etməyə başlamış və orada və çadırlarda olan hər şeyi yağmalamışdırlar.[36] Bundan əlavə bu ərəfədə Həsənə qarşı öz ordusundakı əsgərlər tərəfindən 3 sui-qəsd təşkil edilsə də, Həsən onlardan qurtulmuşdur.[37]

Müaviyə ilə sülh müqaviləsi[redaktə | əsas redaktə]

Əsas məqalə: Həsən-Muaviyə sülhü

Bu müqavilənin maddələri mənbələrdə fərqli şəkildə qeyd edilmişdir. Müqavilə maddələri ümumiyyətlə bunlardan ibarətdir:

  • Hökumət Müaviyəyə buraxılacaq, ancaq Müaviyə Allahın kitabı və Rəsulullahın sünnəsinə əsasən əməl edəcəkdir.
  • Müaviyə özündən sonra heç kimi xəlifə olaraq təyin etməyəcək və xilafət özündən sonra Həsənə və ya icbari bir vəziyyətdə qardaşı Hüseynə keçəcəkdir
  • Müaviyə Əliyə söyüş və lənət etməyi tərk edəcək və Əliyi ancaq yaxşılıqla anacaqdır.
  • Bəni-Haşim üçün ödəniş müəyyənləşdiriləcək, Cəməl və Siffeyn döyüşlərində Əlinin cərgəsindən ölənlərin yaxınlarına müəyyən miqdarda pul ayrılacaq.
  • Müaviyə, heç kimi keçmişdə etdiklərinə görə cəzalandırmayacaq; İraq xalqına qarşı keçmiş kinini tərk edəcək. Əli dostları hər yerdə əmniyyət və əmin-amanlıq içində olacaq. Şiələrinə əziyyət olunmayacaqdır; Can, mal, namus və övladları təhlükəsizlik içində yaşayacaqlar.
  • Həsən, qardaşı Hüseyn və Məhəmmədin Əhli-Beytindən heç birinə, gizlində və ya aşkarda sui-qəsd planlaşdırılmayacaq. Bu müqavilənin maddələrində Şiə və Sünnilər arasında ixtilaf vardır.[38]

Həsənin müəyyən etdiyi şərtlərlə, Hicrətin 41-ci ilinin əvvəllərində sülh müqaviləsi imzalanmışdır[39] Ancaq Müaviyə müqavilənin bütün şərtlərini qəbul etməsinə baxmayaraq, Kufəyə gələr gəlməz -iki ordunun görüşməsində- xalqa oxuduğu bir xütbə ilə qəbul etdiyi saziş müddəalarını ayaqlarının altına aldığını açıqlamışdır. Sülhün Həsən tərəfindən arzu olunduğunu iddia edərək Əlini də təhqir etmişdir. Hüseyn ona cavab vermək istəyərkən qardaşı Həsən ona mane olub və özü bir xütbə oxumuşdur. Çıxışında sazişin məzmununu və Müaviyə tərəfindən sülh təklifinin edildiyini açıqlayaraq Müaviyənin atasına etdiyi təhqirlərə cavabən öz alicənablıq və nəsəbini Müaviyə ilə müqayisə edərək özünün onda üstün olduğunu iddia etmişdir.[40][41] Həsənin bu hərəkəti Müaviyəyə çox pis təsir etmişdir.[41]

Sülhdən ölümünə qədər[redaktə | əsas redaktə]

Həsən sülh müqaviləsindən sonra Mədinəyə getmişdir. Orada dini, elmi, ictimai və siyasi bir diqqət mərkəzində olmuşdur. O, Müaviyə və tərəfdarlarına qarşı Mədinə və Dəməşqdə mövqe almış və Müaviyə ilə münazirələr etmişdir. Bu münazirələr Şeyx Təbərsi tərəfindən "İhticac" adlı kitabda bir araya gətirilmişdir.[42]

Ölümü[redaktə | əsas redaktə]

660-cı illərdə Müaviyə bir neçə dəfə Həsəni zəhərlətməyə çalışmış, ancaq buna nail ola bilməmişdir.[43] Sonda Həsənin həyat yoldaşlarından Əşəs b. Qeysin qızı Cödənin yanına 100 000 dirhəmlə birini göndərərək belə deməsini istəmişdir: "Mən səni oğlum Yezidlə Həsəni zəhərləməyivin qarşılığında evləndirəcəm". 669-cu ildə Cödə Həsəni zəhərləmiş və nəticədə Həsən vəfat etmişdir.[44] Bundan sonra Müaviyə vəd etdiyi pulu Cödəyə vermiş, ancaq oğlu Yezidlə onu evləndirməmişdir.[45] Hüseyn, qardaşının nəşini babası Məhəmmədin qəbrinə tərəf aparmaq istədiyi vaxt (Həsənin nəşinin Məhəmmədin yanında torpağa veriləcəyini güman edən) Aişə, MərvanBəni-Üməyyədən olan yanındakılar Həsənin nəşinin Məhəmmədin yanına dəfn edilməsini qarşısını almaq üçün silahlı olaraq önə çıxırmışdırlar. Bəni-Haşim və Bəni-Üməyyə arasında qarşıdurma çıxmacağı ərəfədə İbn Abbas, qarşıdurmaya mane olmuş və bundan sonra Həsənin nəşi nənəsi Fatimə binti Əsədin yaxınlığında Cənnətül-Bəqidə torpağa verilmişdir.[46][47]

Fəzilətləri[redaktə | əsas redaktə]

İddialara görə Həsən xasiyyət, davranış və siyadət baxımından insanlar arasında babası Məhəmmədə ən çox bənzəyən adam olmuşdur.[48] Fəxri Kainat Məhəmməddən nəql edildiyinə görə Məhəmməd Həsənə xitabən belə buyurmuşdur: "Ey Həsən! Sən yaradılış və əxlaq baxımından mənim bənzərimsən".[49] Həsən Kisa (Əba) Səhabələrindən biridir.[50] Məhəmməd Mübahilə hadisəsində, Əli, Fatimə və Hüseynlə yanaşı Həsəni də özü ilə birlikdə mübahilə etməyə aparmışdır.[51] Quranın Təthir ayəsi onun da haqqındadır.[52] Həsən Həccə 25 dəfə piyada getmiş, üç dəfə bütün malını xeyriyyəyə sərf etmişdir. Hətta ayaqqabısını bağışlamış, özünə tərliyini saxlamışdır.[53]

Şəxsi həyatı[redaktə | əsas redaktə]

Həyat yoldaşları və övladları[redaktə | əsas redaktə]

Həsənin qız və oğlan olmaqla 15 (8 oğlan, 7 qızı) uşağı olmuşdur:

  • Zeyd və iki bacısı Ümmül-Həsən və Ümmül-Hüseyn. Bu üçünün anaları Əbu Məsud Ukbə b. Əmrin qızı Ümmü Bəşirdir.
  • Həsən b. Həsən. Anası, Mənzur Fəzarinin qızı Havlə.
  • Amr, Qasım və Abdullah. Anaları, cariyə idi.
  • Əbdürrəhman. Anası cariyə idi.
  • İsrim ləqəbi ilə tanınan Hüseyn. Qardaşı Təlhə və bacısı Fatimə. Anaları, Təlhə ibn Ubeydullah Təmiminin qızı Ümmü İshaq.
  • Ümmü Abdulla, Fatimə, Ümmü Səlma və Rüqəyya. Fərqli analardan dünyaya gəliblər.[54]

Mənbələr Həsənin evlilik və boşanmalarına işarə etmişdir, ancaq sayı haqqında ixtilaf vardır; Müxtəlif rəvayətlərə görə, bunun qəbul və ya rədd edilməsi nə mümkündür və nə də hadisənin tarixi dəyərini azaldıb çoxaltmaq mümkündür.Bu məsələnin nizamlanması daha çox təriqəti və siyasi ziddiyyətlərdən qaynaqlanır. Bir çox tədqiqatçı və alim, bu hədislərin tənqidində onların sənəd və məzmun olaraq səhvlərinə işarə etmişdirlər.[55][56] Xüsusilə mənbələrdə təqdim olunan xəbərlərin olduqca qeyri-müəyyən və mübhəm olduğunu və hətta Həsənin həyat yoldaşlarının adlarının zikr edilməmiş olduğunu qeyd etmişlərdir. Bu mənada yalnız bir çox rəvayətlərə əsasən, Həsənin zəhərlənməsini təşkil edən Əşəs b. Qeysin qızı Cödənin adı hallanır. Qadınların adlarının qeyri-müəyyən olmasına baxmayaraq, ümumiyyətlə, mənbələrdə Həsənin övladları haqqında nisbi olaraq uyğunluq var. Və eynilə bu uyğunluqla Həsənin uşaqlarının analarının adları da aydın olur. Məsələn: Mənzur b. Zəbban Fəzarinin qızı Havlə, Ukbə b. Amr Həzrəcinin qızı Ümmü Bəşir, Təlhə b. Ubeydullah Təmiminin qızı Ümmü İshaq, Əbu Bəkrin nəvəsi Həfsə və Amr b. Suheylin qızı Hind.[57][56]

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

  1. Ərbili 1426, c. 2, səh. 289
  2. Fəramerz, c. 20, səh. 532
  3. 3,0 3,1 Müfid 1961, c. 2, səh. 3
  4. Kuleyni, c. 2, səh. 499
  5. Ərbili 1426, c. 2, səh. 296
  6. Səduq 1363, səh. 134
  7. Buxari, c. 2, səh. 432; Süyuti, səh. 206
  8. 8,0 8,1 8,2 Süyuti, səh. 207
  9. Səduq 1363, səh. 333
  10. Məclisi, c. 37, səh. 73
  11. Səduq, İləluş-Şərai, c. 1, səh. 211.
  12. Müfid 1961, c. 2, səh. 27
  13. Cəvini 1980, c. 2, səh. 68
  14. Süyuti, səh. 80
  15. Amuli 1376, səh. 170
  16. 16,0 16,1 16,2 Fəramerz, c. 20, səh. 534
  17. İbn Qüteybə, c. 1, səh. 30; İbn Əbdülbirr 1412, c. 1, səh. 391; Cövhəri
  18. Məsudi, c. 1, s 698
  19. İbn Qüteybə, c. 1, səh. 40; Bəlazuri 1394, c.2 , səh. 216-217; Maliki 1405, səh. 119 və 194; Müqəddəsi, c. 5, səh. 206; Amuli 1363, səh. 140
  20. Əmin 1998, c. 2, səh. 370
  21. Cəfəryan 1962, səh. 124
  22. Müfid 1371, səh. 327
  23. Müfid 1371, səh. 348
  24. Qureyşi 2009, səh. 403
  25. Qureyşi 1376, səh. 219
  26. Qureyşi 1376, səh. 218
  27. Qureyşi 1376, səh. 245
  28. 28,0 28,1 Müfid 1961, səh. 350
  29. Qureyşi 1376, səh. 334-335
  30. Müfid 1961, səh. 351
  31. 31,0 31,1 Qureyşi 1376, səh. 338
  32. Müfid 1961, səh. 354
  33. Qureyşi 1376, səh. 334
  34. Yasin 1378, səh. 192
  35. Təbəri, c. 4, səh. 122
  36. Yəqubi 1362, c. 4, səh. 122
  37. Qureyşi 1376, səh. 361
  38. İbn İsam, c. 4, səh. 290; Təbəri, c. 4, səh. 123-126; Əbülfərəc, səh. 144; İbn Əbdülbirr 1412, səh. 36; Müqəddəsi, c. 5, səh. 236; Fəramerz, c. 20, səh. 537-538
  39. ibn Həyyat 1397, səh. 203
  40. Təbəri, c. 4, səh. 124–125, 128–129; Əbülfərəc, səh. 45; İbn Şöbə 1404, səh. 232; Rəsailul-İmam Həsən, səh. 29
  41. 41,0 41,1 Fəramerz, c. 20, səh. 538
  42. Təbərsi 1413, c. 2, səh. 16-65
  43. Müfid 1961, səh. 357
  44. "Maqətalut Talibin", c. 1, səh. 20; Məsudi, "Murucuz Zəhəb", c. 1, səh. 346; Zəməxşəri, "Rəbiul Əbrar", c. 1, səh. 438; əl Məziy, "Təhzibul Kəmal", c. 6, səh. 252; Zəhəbi, "Siyər", c. 3, səh. 274; İbn Əsakir, "Tarixul Mədinətul Diməşq", c. 13, səh. 283-284; İbn Kəsir, "əl-Bidayə vən-Nihayə", c. 8, səh. 47; İbn Əbilhədid, "Şərhi-Nəhcül-Bəlağə", c. 16, səh. 11; İbn Əbdülbirr, "əl-İstiab", c. 1, səh. 389
  45. Müfid 1961, c. 2, səh. 13
  46. Müfid 1428, səh. 280-281
  47. Şeyx Səduq, “İləluş-Şərayi”, c. 1, səh. 221, hədis 1
  48. Ərbili 1426, c. 2, səh. 290
  49. Məclisi, c. 43, səh. 294
  50. Şeyx Səduq, Xisal, c. 2, səh. 550; Səduq 1373; Ağa Nəcəfi, c. 1, səh. 55
  51. Qummi, c. 1, səh. 104; Zəməxşəri, Kəşşaf, c. 1, səh. 368
  52. Qummi, c. 2, s. 198
  53. Sunənul-Kubra, Lil-Beyhəqi, 331/4, tərcümə: Əl-İmam Əli (ə.s) min-tarixi Dəməşq, səh. 142, h. 236; Muntəxab Fəzailun-Nəbi və Əhli-Beytəhu əleyhimus-salam minəs-sihahis-Sittə və qeyri huma minəl Kutbul-mutəbarat ində Əhli-Sünnət, səh. 279-dan nəqlən.
  54. Müfid 1961, c. 2, səh. 16
  55. Əqiqi 1381, c. 4, səh. 523; Qureyşi 1413, c. 2, səh. 443; Madelung 1997, səh. 380-387
  56. 56,0 56,1 Fəramerz, c. 20, səh. 545
  57. Yəqubi 1362, c. 2, səh. 228; İbn Sufi 1989, səh. 19; Səhihi-Buxari, Səhl, 5; İbn Şəhr Aşub, c. 3, səh. 192; İbn Anbə 1961, səh. 68

Ədəbiyyat[redaktə | əsas redaktə]

Həmçinin bax[redaktə | əsas redaktə]

Xarici keçidlər[redaktə | əsas redaktə]